حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو قُتَيْبَةَ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ عُمَرَ، يَتَمَثَّلُ بِشِعْرِ أَبِي طَالِبٍ وَأَبْيَضَ يُسْتَسْقَى الْغَمَامُ بِوَجْهِهِ ثِمَالُ الْيَتَامَى عِصْمَةٌ لِلأَرَامِلِ وَقَالَ عُمَرُ بْنُ حَمْزَةَ حَدَّثَنَا سَالِمٌ، عَنْ أَبِيهِ، رُبَّمَا ذَكَرْتُ قَوْلَ الشَّاعِرِ وَأَنَا أَنْظُرُ، إِلَى وَجْهِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم يَسْتَسْقِي، فَمَا يَنْزِلُ حَتَّى يَجِيشَ كُلُّ مِيزَابٍ. وَأَبْيَضَ يُسْتَسْقَى الْغَمَامُ بِوَجْهِهِ ثِمَالَ الْيَتَامَى عِصْمَةً لِلأَرَامِلِ وَهْوَ قَوْلُ أَبِي طَالِبٍ.
Abdulloh ibn Dinor (otasidan, Ibn Umardan) rivoyat qiladi: Otam dedi: «Men Ibn Umarni Abu Tolibning (mana bu) sheʼriy baytlarini oʻqiyotgan holda eshitdim: ‹Va oq (yuzli) (zot) — yaʼni Paygʻambar — undan yomgʻir soʻrash tilanadi; u yetimlarga gʻamxoʻrlik qiladi va bevalarning himoyachisidir›». Solimning otasi (Ibn Umar): «Men Paygʻambar ﷺ yomgʻir soʻrab (duo qilayotgan) paytda u zotning yuzlariga qarab turganimda, (mana bu) sheʼriy bayt xayolimga keldi. U zot — har bir tom novidan yomgʻir suvi moʻl-koʻl oqguncha — (minbardan) tushmadilar: ‹Va oq (yuzli) (zot) — undan yomgʻir soʻrash tilanadi; u yetimlarga gʻamxoʻrlik qiladi va bevalarning himoyachisidir›... Bular Abu Tolibning soʻzlari edi», — dedi.Абдуллоҳ ибн Динор (отасидан, Ибн Умардан) ривоят қилади: Отам деди: «Мен Ибн Умарни Абу Толибнинг (мана бу) шеърий байтларини ўқиётган ҳолда эшитдим: ‹Ва оқ (юзли) (зот) — яъни Пайғамбар — ундан ёмғир сўраш тиланади; у етимларга ғамхўрлик қилади ва беваларнинг ҳимоячисидир›». Солимнинг отаси (Ибн Умар): «Мен Пайғамбар ﷺ ёмғир сўраб (дуо қилаётган) пайтда у зотнинг юзларига қараб турганимда, (мана бу) шеърий байт хаёлимга келди. У зот — ҳар бир том новидан ёмғир суви мўл-кўл оқгунча — (минбардан) тушмадилар: ‹Ва оқ (юзли) (зот) — ундан ёмғир сўраш тиланади; у етимларга ғамхўрлик қилади ва беваларнинг ҳимоячисидир›... Булар Абу Толибнинг сўзлари эди», — деди.
حَدَّثَنَا مُوسَى، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ مُسْلِمٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ دِينَارٍ، قَالَ كَانَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ يُصَلِّي فِي السَّفَرِ عَلَى رَاحِلَتِهِ، أَيْنَمَا تَوَجَّهَتْ يُومِئُ. وَذَكَرَ عَبْدُ اللَّهِ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَفْعَلُهُ.
Abdulloh ibn Dinor (Ibn Umardan) rivoyat qiladi: Safarda Abdulloh ibn Umar ulovi qaysi tomonga yuzlansa (oʻsha tomonga) imo bilan namoz oʻqir edi. Abdulloh: «Paygʻambar ﷺ shunday qilar edilar», — dedi.Абдуллоҳ ибн Динор (Ибн Умардан) ривоят қилади: Сафарда Абдуллоҳ ибн Умар улови қайси томонга юзланса (ўша томонга) имо билан намоз ўқир эди. Абдуллоҳ: «Пайғамбар ﷺ шундай қилар эдилар», — деди.
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ مُسْلِمٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَأْتِي مَسْجِدَ قُبَاءٍ كُلَّ سَبْتٍ مَاشِيًا وَرَاكِبًا. وَكَانَ عَبْدُ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ يَفْعَلُهُ.
Abdulloh ibn Dinor (Ibn Umardan) rivoyat qiladi: Ibn Umar: «Paygʻambar ﷺ har shanba (kuni) Qubo masjidiga — (baʼzan) piyoda va (baʼzan) mingan holda — borar edilar», — dedi. Abdulloh (ibn Umar) ham shunday qilar edi.Абдуллоҳ ибн Динор (Ибн Умардан) ривоят қилади: Ибн Умар: «Пайғамбар ﷺ ҳар шанба (куни) Қубо масжидига — (баъзан) пиёда ва (баъзан) минган ҳолда — борар эдилар», — деди. Абдуллоҳ (ибн Умар) ҳам шундай қилар эди.
حَدَّثَنِي الْحَسَنُ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا أَبُو عَبَّادٍ، يَحْيَى بْنُ عَبَّادٍ حَدَّثَنَا الْمَاجِشُونُ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ دِينَارٍ، قَالَ نَظَرَ ابْنُ عُمَرَ يَوْمًا وَهْوَ فِي الْمَسْجِدِ إِلَى رَجُلٍ يَسْحَبُ ثِيَابَهُ فِي نَاحِيَةٍ مِنَ الْمَسْجِدِ فَقَالَ انْظُرْ مَنْ هَذَا لَيْتَ هَذَا عِنْدِي. قَالَ لَهُ إِنْسَانٌ أَمَا تَعْرِفُ هَذَا يَا أَبَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ هَذَا مُحَمَّدُ بْنُ أُسَامَةَ، قَالَ فَطَأْطَأَ ابْنُ عُمَرَ رَأْسَهُ، وَنَقَرَ بِيَدَيْهِ فِي الأَرْضِ، ثُمَّ قَالَ لَوْ رَآهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لأَحَبَّهُ.
Ibn Umar bir kuni masjidda ekanida, masjidning bir chetida koʻylagini sudrab (kelayotgan) bir kishiga qarab: «Qaragin, bu kim? Koshki bu mening oldimda boʻlsa», dedi. Bir kishi unga: «Buni tanimaysanmi, ey Abu Abdurrahmon? Bu Muhammad ibn Usoma», dedi. Shunda Ibn Umar boshini egib, qoʻllari bilan yerni (ishqalab) urdi, soʻng: «Agar Rasululloh ﷺ uni koʻrganlarida, uni sevardilar», dedi.Ибн Умар бир куни масжидда эканида, масжиднинг бир четида кўйлагини судраб (келаётган) бир кишига қараб: «Қарагин, бу ким? Кошки бу менинг олдимда бўлса», деди. Бир киши унга: «Буни танимайсанми, эй Абу Абдурраҳмон? Бу Муҳаммад ибн Усома», деди. Шунда Ибн Умар бошини эгиб, қўллари билан ерни (ишқалаб) урди, сўнг: «Агар Расулуллоҳ ﷺ уни кўрганларида, уни севардилар», деди.
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ سُفْيَانَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ دِينَارٍ، قَالَ شَهِدْتُ ابْنَ عُمَرَ حَيْثُ اجْتَمَعَ النَّاسُ عَلَى عَبْدِ الْمَلِكِ ـ قَالَ ـ كَتَبَ إِنِّي أُقِرُّ بِالسَّمْعِ وَالطَّاعَةِ لِعَبْدِ الْمَلِكِ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ عَلَى سُنَّةِ اللَّهِ وَسُنَّةِ رَسُولِهِ مَا اسْتَطَعْتُ، وَإِنَّ بَنِيَّ قَدْ أَقَرُّوا بِمِثْلِ ذَلِكَ.
(Abdulloh ibn Dinor aytdi:) Men Ibn Umarning huzurida — odamlar Abdulmalik (ibn Marvon)ning (xalifaligi) atrofiga (rozi boʻlib) jamlangan paytida — hozir edim. (Roviy aytdi:) U (Ibn Umar shunday deb) yozdi: «Albatta, men — qodir boʻlganimcha — Allohning sunnati va Uning Rasulining sunnati ustiga, muʼminlar amiri Abdulmalikka eshitish va itoat qilishni iqror qilaman; va albatta, mening oʻgʻillarim ham shuning mislini iqror qildilar.»(Абдуллоҳ ибн Динор айтди:) Мен Ибн Умарнинг ҳузурида — одамлар Абдулмалик (ибн Марвон)нинг (халифалиги) атрофига (рози бўлиб) жамланган пайтида — ҳозир эдим. (Ровий айтди:) У (Ибн Умар шундай деб) ёзди: «Албатта, мен — қодир бўлганимча — Аллоҳнинг суннати ва Унинг Расулининг суннати устига, муъминлар амири Абдулмаликка эшитиш ва итоат қилишни иқрор қиламан; ва албатта, менинг ўғилларим ҳам шунинг мислини иқрор қилдилар.»
حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ سُفْيَانَ، قَالَ حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ دِينَارٍ، قَالَ لَمَّا بَايَعَ النَّاسُ عَبْدَ الْمَلِكِ كَتَبَ إِلَيْهِ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ إِلَى عَبْدِ اللَّهِ عَبْدِ الْمَلِكِ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ إِنِّي أُقِرُّ بِالسَّمْعِ وَالطَّاعَةِ لِعَبْدِ اللَّهِ عَبْدِ الْمَلِكِ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ، عَلَى سُنَّةِ اللَّهِ وَسُنَّةِ رَسُولِهِ، فِيمَا اسْتَطَعْتُ، وَإِنَّ بَنِيَّ قَدْ أَقَرُّوا بِذَلِكَ.
(Abdulloh ibn Dinor aytdi:) Odamlar Abdulmalikka bayʼat qilganlarida, Abdulloh ibn Umar unga (shunday xat) yozdi: «Abdulloh — Abdulmalik, muʼminlar amiriga: Albatta, men — qodir boʻlganimcha — Allohning sunnati va Uning Rasulining sunnati ustiga, Abdulloh — Abdulmalik, muʼminlar amiriga eshitish va itoat qilishni iqror qilaman; va albatta, mening oʻgʻillarim ham shuni iqror qildilar.»(Абдуллоҳ ибн Динор айтди:) Одамлар Абдулмаликка байъат қилганларида, Абдуллоҳ ибн Умар унга (шундай хат) ёзди: «Абдуллоҳ — Абдулмалик, муъминлар амирига: Албатта, мен — қодир бўлганимча — Аллоҳнинг суннати ва Унинг Расулининг суннати устига, Абдуллоҳ — Абдулмалик, муъминлар амирига эшитиш ва итоат қилишни иқрор қиламан; ва албатта, менинг ўғилларим ҳам шуни иқрор қилдилар.»
حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَتَبَ إِلَى عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ مَرْوَانَ يُبَايِعُهُ، وَأُقِرُّ لَكَ بِالسَّمْعِ وَالطَّاعَةِ عَلَى سُنَّةِ اللَّهِ وَسُنَّةِ رَسُولِهِ، فِيمَا اسْتَطَعْتُ.
Abdulloh ibn Dinor (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) Abdulmalik ibn Marvonga bayʼat qilib, unga (shunday) yozdi: «Men senga Allohning sunnati va Uning Rasulining sunnati uzra qodir boʻlganimcha eshitish va itoat qilishga iqror boʻlaman».Абдуллоҳ ибн Динор (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) Абдулмалик ибн Марвонга байъат қилиб, унга (шундай) ёзди: «Мен сенга Аллоҳнинг суннати ва Унинг Расулининг суннати узра қодир бўлганимча эшитиш ва итоат қилишга иқрор бўламан».
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، وَقَّتَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم قَرْنًا لأَهْلِ نَجْدٍ، وَالْجُحْفَةَ لأَهْلِ الشَّأْمِ، وَذَا الْحُلَيْفَةِ لأَهْلِ الْمَدِينَةِ. قَالَ سَمِعْتُ هَذَا مِنَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَبَلَغَنِي أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " وَلأَهْلِ الْيَمَنِ يَلَمْلَمُ ". وَذُكِرَ الْعِرَاقُ فَقَالَ لَمْ يَكُنْ عِرَاقٌ يَوْمَئِذٍ.
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, Nabiy ﷺ Najd ahli uchun Qarnni, Shom ahli uchun Juhfani va Madina ahli uchun Zul-Hulayfani (mavqitlarni) belgilab berdilar. (Ibn Umar) aytdi: «Buni men Nabiy ﷺ dan eshitganman. Yana menga yetib kelishicha, Nabiy ﷺ: ‹Yaman ahli uchun esa Yalamlamdir› deganlar.» Iroq zikr etilganida esa: «U kunda Iroq (musulmonlar yurti) emas edi» dedi.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинадики, Набий ﷺ Нажд аҳли учун Қарнни, Шом аҳли учун Жуҳфани ва Мадина аҳли учун Зул-Ҳулайфани (мавқитларни) белгилаб бердилар. (Ибн Умар) айтди: «Буни мен Набий ﷺ дан эшитганман. Яна менга етиб келишича, Набий ﷺ: ‹Яман аҳли учун эса Яламламдир› деганлар.» Ироқ зикр этилганида эса: «У кунда Ироқ (мусулмонлар юрти) эмас эди» деди.
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، وَيَحْيَى بْنُ أَيُّوبَ، وَقُتَيْبَةُ، وَابْنُ، حُجْرٍ قَالَ يَحْيَى بْنُ يَحْيَى أَخْبَرَنَا وَقَالَ الآخَرُونَ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ جَعْفَرٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ، أَنَّهُ سَمِعَ ابْنَ، عُمَرَ يَقُولُ ذَكَرَ رَجُلٌ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ يُخْدَعُ فِي الْبُيُوعِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ بَايَعْتَ فَقُلْ لاَ خِلاَبَةَ " . فَكَانَ إِذَا بَايَعَ يَقُولُ لاَ خِيَابَةَ.
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: bir kishi Rasululloh ﷺ ga savdolarda aldanayotganini aytdi. Shunda Rasululloh ﷺ: «Kim bilan savdolashsang, ‹Aldash yoʻq› deb ayt», dedilar. Bas, u kishi savdolashganda: «Aldash yoʻq», der edi.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: бир киши Расулуллоҳ ﷺ га савдоларда алданаётганини айтди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Ким билан савдолашсанг, ‹Алдаш йўқ› деб айт», дедилар. Бас, у киши савдолашганда: «Алдаш йўқ», дер эди.
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، ح وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ، الْمُثَنَّى حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، كِلاَهُمَا عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ، بِهَذَا الإِسْنَادِ مِثْلَهُ وَلَيْسَ فِي حَدِيثِهِمَا فَكَانَ إِذَا بَايَعَ يَقُولُ لاَ خِيَابَةَ .
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan shu isnod bilan shuning oʻxshashi rivoyat qilinadi. Ammo bu hadisda «Bas, u kishi savdolashganda ‹Aldash yoʻq› der edi» (degan soʻzlar) yoʻq.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан шу иснод билан шунинг ўхшаши ривоят қилинади. Аммо бу ҳадисда «Бас, у киши савдолашганда ‹Алдаш йўқ› дер эди» (деган сўзлар) йўқ.
حَدَّثَنَا حَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ الْحُلْوَانِيُّ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ سَعْدٍ، حَدَّثَنَا أَبِي،
وَاللَّيْثُ بْنُ سَعْدٍ جَمِيعًا عَنْ يَزِيدَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أُسَامَةَ بْنِ الْهَادِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ،
عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّهُ كَانَ إِذَا خَرَجَ إِلَى مَكَّةَ كَانَ لَهُ حِمَارٌ يَتَرَوَّحُ عَلَيْهِ إِذَا مَلَّ رُكُوبَ الرَّاحِلَةِ
وَعِمَامَةٌ يَشُدُّ بِهَا رَأْسَهُ فَبَيْنَا هُوَ يَوْمًا عَلَى ذَلِكَ الْحِمَارِ إِذْ مَرَّ بِهِ أَعْرَابِيٌّ فَقَالَ أَلَسْتَ
ابْنَ فُلاَنِ بْنِ فُلاَنٍ قَالَ بَلَى . فَأَعْطَاهُ الْحِمَارَ وَقَالَ ارْكَبْ هَذَا وَالْعِمَامَةَ - قَالَ - اشْدُدْ
بِهَا رَأْسَكَ . فَقَالَ لَهُ بَعْضُ أَصْحَابِهِ غَفَرَ اللَّهُ لَكَ أَعْطَيْتَ هَذَا الأَعْرَابِيَّ حِمَارًا كُنْتَ تَرَوَّحُ
عَلَيْهِ وَعِمَامَةً كُنْتَ تَشُدُّ بِهَا رَأْسَكَ . فَقَالَ إِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم
يَقُولُ " إِنَّ مِنْ أَبَرِّ الْبِرِّ صِلَةَ الرَّجُلِ أَهْلَ وُدِّ أَبِيهِ بَعْدَ أَنْ يُوَلِّيَ " . وَإِنَّ أَبَاهُ كَانَ صَدِيقًا
لِعُمَرَ .
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: u Makkaga chiqqanida uning bir eshagi boʻlar, tuyaga minishdan charchaganida unga minib dam olar, yana bir salla boshiga oʻraydigani boʻlar edi. Bir kuni shu eshakka minib ketayotganida yonidan bir aʼrobiy oʻtib qoldi. (Ibn Umar): «Sen falon ibn falonning oʻgʻli emasmisan?» dedi. U: «Ha», dedi. Shunda (Ibn Umar) eshagini unga berib: «Mana shunga min», dedi va sallani (berib): «Buni boshingga oʻra», dedi. Uning baʼzi hamrohlari unga: «Alloh seni kechirsin! Sen bu aʼrobiyga minib dam olib yurgan eshagingni va boshingga oʻrab yurgan sallangni berib yubording-a!» deyishdi. Shunda (Ibn Umar): «Men Rasululloh ﷺ ning: ‹Yaxshilikning eng yaxshisi — kishining otasi vafot etganidan keyin uning doʻstlari bilan aloqani uzmasligidir›, deganlarini eshitganman», dedi. Uning (aʼrobiyning) otasi Umarning doʻsti boʻlgan edi.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: у Маккага чиққанида унинг бир эшаги бўлар, туяга минишдан чарчаганида унга миниб дам олар, яна бир салла бошига ўрайдигани бўлар эди. Бир куни шу эшакка миниб кетаётганида ёнидан бир аъробий ўтиб қолди. (Ибн Умар): «Сен фалон ибн фалоннинг ўғли эмасмисан?» деди. У: «Ҳа», деди. Шунда (Ибн Умар) эшагини унга бериб: «Мана шунга мин», деди ва саллани (бериб): «Буни бошингга ўра», деди. Унинг баъзи ҳамроҳлари унга: «Аллоҳ сени кечирсин! Сен бу аъробийга миниб дам олиб юрган эшагингни ва бошингга ўраб юрган саллангни бериб юбординг-а!» дейишди. Шунда (Ибн Умар): «Мен Расулуллоҳ ﷺ нинг: ‹Яхшиликнинг энг яхшиси — кишининг отаси вафот этганидан кейин унинг дўстлари билан алоқани узмаслигидир›, деганларини эшитганман», деди. Унинг (аъробийнинг) отаси Умарнинг дўсти бўлган эди.
وَحَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، قَالَ قَرَأْتُ عَلَى مَالِكٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّهُ قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي عَلَى رَاحِلَتِهِ حَيْثُمَا تَوَجَّهَتْ بِهِ . قَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ دِينَارٍ كَانَ ابْنُ عُمَرَ يَفْعَلُ ذَلِكَ .
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ ulovlari qaysi tomonga yuzlantirgan boʻlsa, oʻsha tomonga (yuzlanib nafl) namoz oʻqir edilar. Abdulloh ibn Dinor: «Ibn Umar ham shunday qilar edi», dedi.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ уловлари қайси томонга юзлантирган бўлса, ўша томонга (юзланиб нафл) намоз ўқир эдилар. Абдуллоҳ ибн Динор: «Ибн Умар ҳам шундай қилар эди», деди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، قَالَ حَدَّثَنَا مُؤَمَّلٌ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ، نَحْوَ حَدِيثِ شُعْبَةَ وَزَادَ فِيهِ " وَعُصَيَّةُ عَصَتِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ Shuʼbaning hadisiga oʻxshash (rivoyat qilindi) va unda: «Usayya esa Alloh va Uning Rasuliga osiy boʻldi», degan ziyoda bor. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan sahihdir.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ Шуъбанинг ҳадисига ўхшаш (ривоят қилинди) ва унда: «Усайя эса Аллоҳ ва Унинг Расулига осий бўлди», деган зиёда бор. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.
حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، أَنَّهُ قَالَ بَيْنَمَا النَّاسُ بِقُبَاءٍ فِي صَلاَةِ الصُّبْحِ إِذْ جَاءَهُمْ آتٍ فَقَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَدْ أُنْزِلَ عَلَيْهِ اللَّيْلَةَ قُرْآنٌ وَقَدْ أُمِرَ أَنْ يَسْتَقْبِلَ الْكَعْبَةَ فَاسْتَقْبِلُوهَا وَكَانَتْ وُجُوهُهُمْ إِلَى الشَّامِ فَاسْتَدَارُوا إِلَى الْكَعْبَةِ .
(Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) aytdi:) Odamlar Quboʼda bomdod namozida (turgan) ekanlar, mana, ularning oldiga bir keluvchi kelib: «Albatta, Rasululloh ﷺga bu kecha Qurʼon nozil qilindi va U zot Kaʼbaga yuzlanish (qibla qilish)ga buyurildi; bas, sizlar (ham) unga yuzlaninglar», dedi. Ularning yuzlari Shomga (qarab) edi; bas, ular Kaʼbaga (qarab) burildilar.(Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) айтди:) Одамлар Қубўда бомдод намозида (турган) эканлар, мана, уларнинг олдига бир келувчи келиб: «Албатта, Расулуллоҳ ﷺга бу кеча Қуръон нозил қилинди ва У зот Каъбага юзланиш (қибла қилиш)га буюрилди; бас, сизлар (ҳам) унга юзланинглар», деди. Уларнинг юзлари Шомга (қараб) эди; бас, улар Каъбага (қараб) бурилдилар.
حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، أَنَّهُ قَالَ ذَكَرَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ يُصِيبُهُ جَنَابَةٌ مِنَ اللَّيْلِ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ " تَوَضَّأْ وَاغْسِلْ ذَكَرَكَ ثُمَّ نَمْ " .
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu) Rasululloh ﷺga oʻzining kechasi janobatli boʻlib qolishini aytdi. Shunda Rasululloh ﷺ unga: «Tahorat ol va zakaringni yuv, soʻng uxla», dedilar.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинадики, Умар ибн ал-Хаттоб (розияллоҳу анҳу) Расулуллоҳ ﷺга ўзининг кечаси жанобатли бўлиб қолишини айтди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ унга: «Таҳорат ол ва закарингни юв, сўнг ухла», дедилар.
حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، أَنَّهُ قَالَ نَهَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ يَلْبَسَ الْمُحْرِمُ ثَوْبًا مَصْبُوغًا بِزَعْفَرَانٍ أَوْ وَرْسٍ وَقَالَ " مَنْ لَمْ يَجِدْ نَعْلَيْنِ فَلْيَلْبَسْ خُفَّيْنِ وَلْيَقْطَعْهُمَا أَسْفَلَ مِنَ الْكَعْبَيْنِ " .
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, u dedi: Rasululloh ﷺ ehromdagi kishining zaʼfaron yoki vars bilan boʻyalgan kiyimni kiyishidan qaytardilar va: «Kim kavush topolmasa, maxsi kiysin va ularni tovonlaridan pastroq (qismidan) kesib tashlasin», dedilar.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинадики, у деди: Расулуллоҳ ﷺ эҳромдаги кишининг заъфарон ёки варс билан бўялган кийимни кийишидан қайтардилар ва: «Ким кавуш тополмаса, махси кийсин ва уларни товонларидан пастроқ (қисмидан) кесиб ташласин», дедилар.
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، أَنَّهُ قَالَ أَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَهْلَ الْمَدِينَةِ أَنْ يُهِلُّوا مِنْ ذِي الْحُلَيْفَةِ وَأَهْلَ الشَّامِ مِنَ الْجُحْفَةِ وَأَهْلَ نَجْدٍ مِنْ قَرْنٍ . قَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ أَمَّا هَؤُلاَءِ الثَّلاَثُ فَسَمِعْتُهُنَّ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأُخْبِرْتُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " وَيُهِلُّ أَهْلُ الْيَمَنِ مِنْ يَلَمْلَمَ " .
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ Madina ahlini Zul-Hulayfadan, Shom ahlini Juhfadan, Najd ahlini Qarndan ihromga kirishga buyurdilar. Abdulloh ibn Umar dedi: «Bu uchtasini men Rasululloh ﷺ dan eshitdim; Rasululloh ﷺ ning: ‹Yaman ahli Yalamlamdan ihromga kirsin›, deganlaridan esa menga xabar berildi».Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ Мадина аҳлини Зул-Ҳулайфадан, Шом аҳлини Жуҳфадан, Нажд аҳлини Қарндан иҳромга киришга буюрдилар. Абдуллоҳ ибн Умар деди: «Бу учтасини мен Расулуллоҳ ﷺ дан эшитдим; Расулуллоҳ ﷺ нинг: ‹Яман аҳли Яламламдан иҳромга кирсин›, деганларидан эса менга хабар берилди».
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ، أَنَّهُ كَانَ يَرَى عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ يُهْدِي فِي الْحَجِّ بَدَنَتَيْنِ بَدَنَتَيْنِ وَفِي الْعُمْرَةِ بَدَنَةً بَدَنَةً . قَالَ وَرَأَيْتُهُ فِي الْعُمْرَةِ يَنْحَرُ بَدَنَةً وَهِيَ قَائِمَةٌ فِي دَارِ خَالِدِ بْنِ أَسِيدٍ وَكَانَ فِيهَا مَنْزِلُهُ . قَالَ وَلَقَدْ رَأَيْتُهُ طَعَنَ فِي لَبَّةِ بَدَنَتِهِ حَتَّى خَرَجَتِ الْحَرْبَةُ مِنْ تَحْتِ كَتِفِهَا .
Abdulloh ibn Dinor (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, u Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)ning hajda ikkitadan, umrada esa bittadan badana (qurbonlik tuya) hady qilayotganini koʻrar edi. U aytdi: «Men uni umrada Xolid ibn Usaydning uyi oldida — u shu yerda turardi — tuyani tik turgan holida soʻyganini koʻrdim. Yana men uni badanasining boʻyin chuqurchasiga (nayzasini) sanchib, nayza uning kuragi ostidan chiqib ketganini koʻrdim».Абдуллоҳ ибн Динор (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, у Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)нинг ҳажда иккитадан, умрада эса биттадан бадана (қурбонлик туя) ҳадй қилаётганини кўрар эди. У айтди: «Мен уни умрада Холид ибн Усайднинг уйи олдида — у шу ерда турарди — туяни тик турган ҳолида сўйганини кўрдим. Яна мен уни баданасининг бўйин чуқурчасига (найзасини) санчиб, найза унинг кураги остидан чиқиб кетганини кўрдим».
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ، أَنَّهُ سَمِعَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، وَصَلَّى، إِلَى جَنْبِهِ رَجُلٌ فَلَمَّا جَلَسَ الرَّجُلُ فِي أَرْبَعٍ تَرَبَّعَ وَثَنَى رِجْلَيْهِ فَلَمَّا انْصَرَفَ عَبْدُ اللَّهِ عَابَ ذَلِكَ عَلَيْهِ فَقَالَ الرَّجُلُ فَإِنَّكَ تَفْعَلُ ذَلِكَ . فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ فَإِنِّي أَشْتَكِي .
Abdulloh ibn Dinor (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, u Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)ni koʻrdi: uning yonida bir kishi namoz oʻqiyotgan edi. U kishi toʻrtinchi rakaatda oʻtirganida chordana qurib, oyoqlarini bukib oʻtirdi. Abdulloh (namozdan) chiqqach, uni bunda aybladi. U kishi: «Axir siz ham shunday qilasiz-ku», dedi. Abdulloh ibn Umar: «Men kasalman», dedi.Абдуллоҳ ибн Динор (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, у Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)ни кўрди: унинг ёнида бир киши намоз ўқиётган эди. У киши тўртинчи ракаатда ўтирганида чордана қуриб, оёқларини букиб ўтирди. Абдуллоҳ (намоздан) чиққач, уни бунда айблади. У киши: «Ахир сиз ҳам шундай қиласиз-ку», деди. Абдуллоҳ ибн Умар: «Мен касалман», деди.
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، أَنَّهُ قَالَ سُئِلَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ عَنِ الْجَرَادِ، فَقَالَ وَدِدْتُ أَنَّ عِنْدِي، قَفْعَةً نَأْكُلُ مِنْهُ .
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Umar ibn al-Xattobdan chigirtka (ni yeyish) haqida soʻralgan edi. U: «Oldimda bir savat (chigirtka) boʻlsa-yu, undan yesak, deb orzu qilaman», dedi.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Умар ибн ал-Хаттобдан чигиртка (ни ейиш) ҳақида сўралган эди. У: «Олдимда бир сават (чигиртка) бўлса-ю, ундан есак, деб орзу қиламан», деди.
حَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، أَنَّهُ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ الْيَهُودَ إِذَا سَلَّمَ عَلَيْكُمْ أَحَدُهُمْ فَإِنَّمَا يَقُولُ السَّامُ عَلَيْكُمْ . فَقُلْ عَلَيْكَ " .
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Yahudiylardan biri sizga salom bersa, u aslida: ‹Assomu alaykum (sizga oʻlim boʻlsin)›, deydi, xolos. Bas, sen: ‹Alayk (senga ham)›, deb (javob) ber», dedilar.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Яҳудийлардан бири сизга салом берса, у аслида: ‹Ассому алайкум (сизга ўлим бўлсин)›, дейди, холос. Бас, сен: ‹Алайк (сенга ҳам)›, деб (жавоб) бер», дедилар.
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يَقُولُ صَلاَةُالمغرب وتر صلاة النهار . قال مالك من أوتر أول الليل ثم نام ثم قام فبدا له أن يصلي فليصل مثنى مثنى فهو أحب ما سمعت إلى
Abdulloh ibn Dinor (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo): «Shom namozi — kunduz namozining vitridir», der edi. Molik aytdi: «Kim tunning avvalida vitr oʻqib, soʻng uxlab, keyin uygʻonib, (yana) namoz oʻqishni istasa, ikki rakaatdan oʻqisin. Bu — men bu haqda eshitgan narsalarning menga eng maʼqulidir».Абдуллоҳ ибн Динор (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо): «Шом намози — кундуз намозининг витридир», дер эди. Молик айтди: «Ким туннинг аввалида витр ўқиб, сўнг ухлаб, кейин уйғониб, (яна) намоз ўқишни истаса, икки ракаатдан ўқисин. Бу — мен бу ҳақда эшитган нарсаларнинг менга энг маъқулидир».
- وعن عبد الله بن دينار عن عبد الله بن عمر رضي الله عنهما أن رجلاً من الأعراب لقيه بطريق مكة، فسلم عليه عبد الله بن عمر، وحمله على حمار كان يركبه، وأعطاه عمامة كانت على رأسه، قال ابن دينار: فقلنا له: أصلحك الله إنهم الأعراب وهم يرضون اليسير فقال عبد الله بن عمر: إن أبا هذا كان ودًا لعمر بن الخطاب رضي الله عنه وإني سمعت رسول الله صلى الله عليه وسلم يقول: "إن أبر البر صلة الرجل أهل ود أبيه".
وفي رواية عن ابن دينار عن ابن عمر أنه كان إذا خرج إلى مكة كان له حمار يتروح عليه إذا مل ركوب الراحلة، وعمامة يشد بها رأسه، فبينا هو يومًا على ذلك الحمار إذ مر به أعرابي، فقال: ألست ابن فلان بن فلان؟ قال: بلى. فأعطاه الحمار، فقال: اركب هذا، وأعطاه العمامة وقال: اشدد بها رأسك ، فقال له بعض أصحابه: غفر الله لك أعطيت هذا الأعرابي حمارًا كنت تروح عليه، وعمامة كنت تشد بها رأسك؟ فقال:إني سمعت رسول الله صلى الله عليه وسلم يقول: "إن من أبر البر أن يصل الرجل أهل ود أبيه بعد أن يولي" وإن أباه كان صديقًا لعمر رضي الله عنه ،
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: u Makkaga chiqqanida uning bir eshagi boʻlar, tuyaga minishdan charchaganida unga minib dam olar, yana bir salla boshiga oʻraydigani boʻlar edi. Bir kuni shu eshakka minib ketayotganida yonidan bir aʼrobiy oʻtib qoldi. (Ibn Umar): «Sen falon ibn falonning oʻgʻli emasmisan?» dedi. U: «Ha», dedi. Shunda (Ibn Umar) eshagini unga berib: «Mana shunga min», dedi va sallani (berib): «Buni boshingga oʻra», dedi. Uning baʼzi hamrohlari unga: «Alloh seni kechirsin! Sen bu aʼrobiyga minib dam olib yurgan eshagingni va boshingga oʻrab yurgan sallangni berib yubording-a!» deyishdi. Shunda (Ibn Umar): «Men Rasululloh ﷺ ning: ‹Yaxshilikning eng yaxshisi — kishining otasi vafot etganidan keyin uning doʻstlari bilan aloqani uzmasligidir›, deganlarini eshitganman», dedi. Uning (aʼrobiyning) otasi Umarning doʻsti boʻlgan edi.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: у Маккага чиққанида унинг бир эшаги бўлар, туяга минишдан чарчаганида унга миниб дам олар, яна бир салла бошига ўрайдигани бўлар эди. Бир куни шу эшакка миниб кетаётганида ёнидан бир аъробий ўтиб қолди. (Ибн Умар): «Сен фалон ибн фалоннинг ўғли эмасмисан?» деди. У: «Ҳа», деди. Шунда (Ибн Умар) эшагини унга бериб: «Мана шунга мин», деди ва саллани (бериб): «Буни бошингга ўра», деди. Унинг баъзи ҳамроҳлари унга: «Аллоҳ сени кечирсин! Сен бу аъробийга миниб дам олиб юрган эшагингни ва бошингга ўраб юрган саллангни бериб юбординг-а!» дейишди. Шунда (Ибн Умар): «Мен Расулуллоҳ ﷺ нинг: ‹Яхшиликнинг энг яхшиси — кишининг отаси вафот этганидан кейин унинг дўстлари билан алоқани узмаслигидир›, деганларини эшитганман», деди. Унинг (аъробийнинг) отаси Умарнинг дўсти бўлган эди.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللهِ بْنُ صَالِحٍ قَالَ: حَدَّثَنِي اللَّيْثُ، عَنْ خَالِدِ بْنِ يَزِيدَ، عَنْ عَبْدِ اللهِ بْنِ دِينَارٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ: مَرَّ أَعْرَابِيٌّ فِي سَفَرٍ، فَكَانَ أَبُو الأعْرَابِيِّ صَدِيقًا لِعُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ، فَقَالَ لِلأَعْرَابِيِّ: أَلَسْتَ ابْنَ فُلاَنٍ؟ قَالَ: بَلَى، فَأَمَرَ لَهُ ابْنُ عُمَرَ بِحِمَارٍ كَانَ يَسْتَعْقِبُ، وَنَزَعَ عِمَامَتَهُ عَنْ رَأْسِهِ فَأَعْطَاهُ. فَقَالَ بَعْضُ مَنْ مَعَهُ: أَمَا يَكْفِيهِ دِرْهَمَانِ؟ فَقَالَ: قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم: احْفَظْ وُدَّ أَبِيكَ، لاَ تَقْطَعْهُ فَيُطْفِئَ اللَّهُ نُورَكَ.
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: U safarda bir aʼrobiy yonidan oʻtdi. Aʼrobiyning otasi Umar (roziyallohu anhu)ning doʻsti edi. Ibn Umar aʼrobiyga: «Sen falonchining oʻgʻli emasmisan?» dedi. U: «Ha, shundayman», dedi. Shunda Ibn Umar unga izidan ergashib kelayotgan bir eshakni berishni buyurdi va boshidan sallasini yechib berdi. Yonidagilardan biri: «Unga ikki dirham yetmasmidi?» dedi. Ibn Umar: «Nabiy ﷺ: ‹Otangning doʻstligini saqla, uni uzma, aks holda Alloh nuringni oʻchiradi›, dedilar», dedi.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: У сафарда бир аъробий ёнидан ўтди. Аъробийнинг отаси Умар (розияллоҳу анҳу)нинг дўсти эди. Ибн Умар аъробийга: «Сен фалончининг ўғли эмасмисан?» деди. У: «Ҳа, шундайман», деди. Шунда Ибн Умар унга изидан эргашиб келаётган бир эшакни беришни буюрди ва бошидан салласини ечиб берди. Ёнидагилардан бири: «Унга икки дирҳам етмасмиди?» деди. Ибн Умар: «Набий ﷺ: ‹Отангнинг дўстлигини сақла, уни узма, акс ҳолда Аллоҳ нурингни ўчиради›, дедилар», деди.
قَالَ أَبُو عَبْدِ اللهِ يَعْنِي: الْبُخَارِيَّ: حَدَّثَنَا أَصْحَابُنَا، عَنْ وَكِيعٍ، عَنْ سُفْيَانَ، عَنْ عَبْدِ اللهِ بْنِ دِينَارٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ قَالَ: لَكِنْ أَبُو حَفْصٍ عُمَرُ قَضَى.
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: «Lekin Abu Hafs Umar hukm qilgan (edi)», dedi.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: «Лекин Абу Ҳафс Умар ҳукм қилган (эди)», деди.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللهِ بْنُ صَالِحٍ قَالَ: حَدَّثَنِي عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ عَبْدِ اللهِ بْنِ دِينَارٍ قَالَ: خَرَجْتُ مَعَ عَبْدِ اللهِ بْنِ عُمَرَ إِلَى السُّوقِ، فَمَرَّ عَلَى جَارِيَةٍ صَغِيرَةٍ تُغَنِّي، فَقَالَ: إِنَّ الشَّيْطَانَ لَوْ تَرَكَ أَحَدًا لَتَرَكَ هَذِهِ.
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: U qoʻshiq aytayotgan kichkina bir choʻri qiz yonidan oʻtib qoldi-da: «Agar shayton birovni (yoʻldan urmay) qoldirganida edi, albatta shu (qizni) qoldirgan boʻlardi», dedi.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: У қўшиқ айтаётган кичкина бир чўри қиз ёнидан ўтиб қолди-да: «Агар шайтон бировни (йўлдан урмай) қолдирганида эди, албатта шу (қизни) қолдирган бўларди», деди.