حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ سُفْيَانَ، قَالَ حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ دِينَارٍ، قَالَ لَمَّا بَايَعَ النَّاسُ عَبْدَ الْمَلِكِ كَتَبَ إِلَيْهِ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ إِلَى عَبْدِ اللَّهِ عَبْدِ الْمَلِكِ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ إِنِّي أُقِرُّ بِالسَّمْعِ وَالطَّاعَةِ لِعَبْدِ اللَّهِ عَبْدِ الْمَلِكِ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ، عَلَى سُنَّةِ اللَّهِ وَسُنَّةِ رَسُولِهِ، فِيمَا اسْتَطَعْتُ، وَإِنَّ بَنِيَّ قَدْ أَقَرُّوا بِذَلِكَ.
(Abdulloh ibn Dinor aytdi:) Odamlar Abdulmalikka bayʼat qilganlarida, Abdulloh ibn Umar unga (shunday xat) yozdi: «Abdulloh — Abdulmalik, muʼminlar amiriga: Albatta, men — qodir boʻlganimcha — Allohning sunnati va Uning Rasulining sunnati ustiga, Abdulloh — Abdulmalik, muʼminlar amiriga eshitish va itoat qilishni iqror qilaman; va albatta, mening oʻgʻillarim ham shuni iqror qildilar.»(Абдуллоҳ ибн Динор айтди:) Одамлар Абдулмаликка байъат қилганларида, Абдуллоҳ ибн Умар унга (шундай хат) ёзди: «Абдуллоҳ — Абдулмалик, муъминлар амирига: Албатта, мен — қодир бўлганимча — Аллоҳнинг суннати ва Унинг Расулининг суннати устига, Абдуллоҳ — Абдулмалик, муъминлар амирига эшитиш ва итоат қилишни иқрор қиламан; ва албатта, менинг ўғилларим ҳам шуни иқрор қилдилар.»