Abdulloh ibn Dinor

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، وَيَحْيَى بْنُ أَيُّوبَ، وَقُتَيْبَةُ، وَابْنُ، حُجْرٍ قَالَ يَحْيَى بْنُ يَحْيَى أَخْبَرَنَا وَقَالَ الآخَرُونَ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ جَعْفَرٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ، أَنَّهُ سَمِعَ ابْنَ، عُمَرَ يَقُولُ ذَكَرَ رَجُلٌ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ يُخْدَعُ فِي الْبُيُوعِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ مَنْ بَايَعْتَ فَقُلْ لاَ خِلاَبَةَ ‏"‏ ‏.‏ فَكَانَ إِذَا بَايَعَ يَقُولُ لاَ خِيَابَةَ‏.‏

Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: bir kishi Rasululloh ﷺ ga savdolarda aldanayotganini aytdi. Shunda Rasululloh ﷺ: «Kim bilan savdolashsang, ‹Aldash yoʻq› deb ayt», dedilar. Bas, u kishi savdolashganda: «Aldash yoʻq», der edi.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: бир киши Расулуллоҳ ﷺ га савдоларда алданаётганини айтди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Ким билан савдолашсанг, ‹Алдаш йўқ› деб айт», дедилар. Бас, у киши савдолашганда: «Алдаш йўқ», дер эди.

حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، ح وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ، الْمُثَنَّى حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، كِلاَهُمَا عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ، بِهَذَا الإِسْنَادِ مِثْلَهُ وَلَيْسَ فِي حَدِيثِهِمَا فَكَانَ إِذَا بَايَعَ يَقُولُ لاَ خِيَابَةَ ‏.‏

Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan shu isnod bilan shuning oʻxshashi rivoyat qilinadi. Ammo bu hadisda «Bas, u kishi savdolashganda ‹Aldash yoʻq› der edi» (degan soʻzlar) yoʻq.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан шу иснод билан шунинг ўхшаши ривоят қилинади. Аммо бу ҳадисда «Бас, у киши савдолашганда ‹Алдаш йўқ› дер эди» (деган сўзлар) йўқ.

حَدَّثَنَا حَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ الْحُلْوَانِيُّ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ سَعْدٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، وَاللَّيْثُ بْنُ سَعْدٍ جَمِيعًا عَنْ يَزِيدَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أُسَامَةَ بْنِ الْهَادِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّهُ كَانَ إِذَا خَرَجَ إِلَى مَكَّةَ كَانَ لَهُ حِمَارٌ يَتَرَوَّحُ عَلَيْهِ إِذَا مَلَّ رُكُوبَ الرَّاحِلَةِ وَعِمَامَةٌ يَشُدُّ بِهَا رَأْسَهُ فَبَيْنَا هُوَ يَوْمًا عَلَى ذَلِكَ الْحِمَارِ إِذْ مَرَّ بِهِ أَعْرَابِيٌّ فَقَالَ أَلَسْتَ ابْنَ فُلاَنِ بْنِ فُلاَنٍ قَالَ بَلَى ‏.‏ فَأَعْطَاهُ الْحِمَارَ وَقَالَ ارْكَبْ هَذَا وَالْعِمَامَةَ - قَالَ - اشْدُدْ بِهَا رَأْسَكَ ‏.‏ فَقَالَ لَهُ بَعْضُ أَصْحَابِهِ غَفَرَ اللَّهُ لَكَ أَعْطَيْتَ هَذَا الأَعْرَابِيَّ حِمَارًا كُنْتَ تَرَوَّحُ عَلَيْهِ وَعِمَامَةً كُنْتَ تَشُدُّ بِهَا رَأْسَكَ ‏.‏ فَقَالَ إِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ ‏"‏ إِنَّ مِنْ أَبَرِّ الْبِرِّ صِلَةَ الرَّجُلِ أَهْلَ وُدِّ أَبِيهِ بَعْدَ أَنْ يُوَلِّيَ ‏"‏ ‏.‏ وَإِنَّ أَبَاهُ كَانَ صَدِيقًا لِعُمَرَ ‏.‏

Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: u Makkaga chiqqanida uning bir eshagi boʻlar, tuyaga minishdan charchaganida unga minib dam olar, yana bir salla boshiga oʻraydigani boʻlar edi. Bir kuni shu eshakka minib ketayotganida yonidan bir aʼrobiy oʻtib qoldi. (Ibn Umar): «Sen falon ibn falonning oʻgʻli emasmisan?» dedi. U: «Ha», dedi. Shunda (Ibn Umar) eshagini unga berib: «Mana shunga min», dedi va sallani (berib): «Buni boshingga oʻra», dedi. Uning baʼzi hamrohlari unga: «Alloh seni kechirsin! Sen bu aʼrobiyga minib dam olib yurgan eshagingni va boshingga oʻrab yurgan sallangni berib yubording-a!» deyishdi. Shunda (Ibn Umar): «Men Rasululloh ﷺ ning: ‹Yaxshilikning eng yaxshisi — kishining otasi vafot etganidan keyin uning doʻstlari bilan aloqani uzmasligidir›, deganlarini eshitganman», dedi. Uning (aʼrobiyning) otasi Umarning doʻsti boʻlgan edi.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: у Маккага чиққанида унинг бир эшаги бўлар, туяга минишдан чарчаганида унга миниб дам олар, яна бир салла бошига ўрайдигани бўлар эди. Бир куни шу эшакка миниб кетаётганида ёнидан бир аъробий ўтиб қолди. (Ибн Умар): «Сен фалон ибн фалоннинг ўғли эмасмисан?» деди. У: «Ҳа», деди. Шунда (Ибн Умар) эшагини унга бериб: «Мана шунга мин», деди ва саллани (бериб): «Буни бошингга ўра», деди. Унинг баъзи ҳамроҳлари унга: «Аллоҳ сени кечирсин! Сен бу аъробийга миниб дам олиб юрган эшагингни ва бошингга ўраб юрган саллангни бериб юбординг-а!» дейишди. Шунда (Ибн Умар): «Мен Расулуллоҳ ﷺ нинг: ‹Яхшиликнинг энг яхшиси — кишининг отаси вафот этганидан кейин унинг дўстлари билан алоқани узмаслигидир›, деганларини эшитганман», деди. Унинг (аъробийнинг) отаси Умарнинг дўсти бўлган эди.

وَحَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، قَالَ قَرَأْتُ عَلَى مَالِكٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّهُ قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي عَلَى رَاحِلَتِهِ حَيْثُمَا تَوَجَّهَتْ بِهِ ‏.‏ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ دِينَارٍ كَانَ ابْنُ عُمَرَ يَفْعَلُ ذَلِكَ ‏.‏

Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ ulovlari qaysi tomonga yuzlantirgan boʻlsa, oʻsha tomonga (yuzlanib nafl) namoz oʻqir edilar. Abdulloh ibn Dinor: «Ibn Umar ham shunday qilar edi», dedi.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ уловлари қайси томонга юзлантирган бўлса, ўша томонга (юзланиб нафл) намоз ўқир эдилар. Абдуллоҳ ибн Динор: «Ибн Умар ҳам шундай қилар эди», деди.