أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عَمْرَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ أُمَّ حَبِيبَةَ بِنْتَ جَحْشٍ، كَانَتْ تُسْتَحَاضُ سَبْعَ سِنِينَ فَسَأَلَتِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " لَيْسَتْ بِالْحَيْضَةِ إِنَّمَا هُوَ عِرْقٌ " . فَأَمَرَهَا أَنْ تَتْرُكَ الصَّلاَةَ قَدْرَ أَقْرَائِهَا وَحَيْضَتِهَا وَتَغْتَسِلَ وَتُصَلِّيَ فَكَانَتْ تَغْتَسِلُ عِنْدَ كُلِّ صَلاَةٍ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadiki, Umm Habiba binti Jahshni yetti yil istihoza tutgandi. U Paygʻambar ﷺdan soʻraganida, u zot: «Bu hayz emas, balki bir tomirdir», dedilar. Va uni odatdagi hayzi miqdoricha namozni tark qilishga, soʻng gʻusl qilib namoz oʻqishga buyurdilar. U har namoz uchun gʻusl qilar edi.