أَخْبَرَنَا حُمَيْدُ بْنُ مَسْعَدَةَ، عَنْ سُفْيَانَ بْنِ حَبِيبٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ زِيَادٍ، عَنْ زِيَادِ بْنِ صُبَيْحٍ، قَالَ صَلَّيْتُ إِلَى جَنْبِ ابْنِ عُمَرَ فَوَضَعْتُ يَدِي عَلَى خَصْرِي فَقَالَ لِي هَكَذَا ضَرْبَةً بِيَدِهِ فَلَمَّا صَلَّيْتُ قُلْتُ لِرَجُلٍ مَنْ هَذَا قَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ . قُلْتُ يَا أَبَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ مَا رَابَكَ مِنِّي قَالَ إِنَّ هَذَا الصَّلْبُ وَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَهَانَا عَنْهُ .
Ziyod ibn Subayh (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Ibn Umarning yonida namoz oʻqidim va qoʻlimni belimga qoʻydim. U menga qoʻli bilan urib, mana bunday qilma, degandek ishora qildi. Namozni tugatgach, bir kishiga: «Bu kim?» dedim. U: «Abdulloh ibn Umar», dedi. Men: «Ey Abu Abdurrahmon, mendan nima sizni gʻashlantirdi?» dedim. U: «Bu — chormix qilingan holat, Rasululloh ﷺ bizni undan qaytargan edilar», dedi.