أَخْبَرَنَا هَنَّادُ بْنُ السَّرِيِّ، عَنِ ابْنِ عُيَيْنَةَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم سَقَطَ مِنْ فَرَسٍ عَلَى شِقِّهِ الأَيْمَنِ فَدَخَلُوا عَلَيْهِ يَعُودُونَهُ فَحَضَرَتِ الصَّلاَةُ فَلَمَّا قَضَى الصَّلاَةَ قَالَ " إِنَّمَا جُعِلَ الإِمَامُ لِيُؤْتَمَّ بِهِ فَإِذَا رَكَعَ فَارْكَعُوا وَإِذَا رَفَعَ فَارْفَعُوا وَإِذَا قَالَ سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ فَقُولُوا رَبَّنَا وَلَكَ الْحَمْدُ " .
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ otdan oʻng yonboshlariga yiqilib tushdilar, odamlar u zotni koʻrgani kirdilar. Namoz vaqti kirdi. U zot namozni oʻqib boʻlgach, dedilar: «Imom faqat unga ergashilishi uchun tayinlangan. Bas, u ruku qilsa, sizlar ham ruku qilinglar, u koʻtarilsa, sizlar ham koʻtarilinglar, u ‹Samiallohu liman hamidah› desa, sizlar ‹Rabbana wa laka-l-hamd› denglar».