أَخْبَرَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ مَسْعُودٍ، حَدَّثَنَا خَالِدٌ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا سَلَمَةَ، عَنْ أُمِّ سَلَمَةَ، قَالَتْ مَا مَاتَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى كَانَ أَكْثَرُ صَلاَتِهِ قَاعِدًا إِلاَّ الْفَرِيضَةَ وَكَانَ أَحَبُّ الْعَمَلِ إِلَيْهِ أَدْوَمَهُ وَإِنْ قَلَّ .
Umm Salama (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: «Rasululloh ﷺ vafot etgunlariga qadar farzdan boshqa namozlarining koʻpini oʻtirgan holda oʻqiydigan boʻlib qolgan edilar. U zotga amallarning eng suyuklisi, oz boʻlsa-da, doimiy ravishda bajariladigani edi».