أَخْبَرَنَا عَلِيُّ بْنُ حُجْرٍ، قَالَ أَنْبَأَنَا هُشَيْمٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، - وَهُوَ ابْنُ زَاذَانَ - عَنِ الْحَسَنِ، عَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ، أَنَّ رَجُلاً، أَعْتَقَ سِتَّةً مَمْلُوكِينَ لَهُ عِنْدَ مَوْتِهِ وَلَمْ يَكُنْ لَهُ مَالٌ غَيْرَهُمْ فَبَلَغَ ذَلِكَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَغَضِبَ مِنْ ذَلِكَ وَقَالَ " لَقَدْ هَمَمْتُ أَنْ لاَ أُصَلِّيَ عَلَيْهِ " . ثُمَّ دَعَا مَمْلُوكِيهِ فَجَزَّأَهُمْ ثَلاَثَةَ أَجْزَاءٍ ثُمَّ أَقْرَعَ بَيْنَهُمْ فَأَعْتَقَ اثْنَيْنِ وَأَرَقَّ أَرْبَعَةً .
Imron ibn Husayn (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, bir kishi vafoti oldidan oʻziga qarashli oltita qulni ozod qildi, undan boshqa moli ham yoʻq edi. Bu haqda Paygʻambar ﷺga xabar yetganda, u zot bundan gʻazablanib: «Men unga janoza namozi oʻqimaslikka ahd qilib qoʻygandim», dedilar. Soʻng u zot qullarni chaqirib, ularni uch qismga boʻldilar, keyin ular oʻrtasida qurʼa tashlab, ikkitasini ozod qilib, toʻrttasini qullikda qoldirdilar.