أَخْبَرَنَا هَنَّادٌ، عَنْ أَبِي مُعَاوِيَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ شَقِيقٍ، عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَائِشَةَ، دَخَلَتْ يَهُودِيَّةٌ عَلَيْهَا فَاسْتَوْهَبَتْهَا شَيْئًا فَوَهَبَتْ لَهَا عَائِشَةُ فَقَالَتْ أَجَارَكِ اللَّهُ مِنْ عَذَابِ الْقَبْرِ . قَالَتْ عَائِشَةُ فَوَقَعَ فِي نَفْسِي مِنْ ذَلِكَ حَتَّى جَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لَهُ فَقَالَ " إِنَّهُمْ لَيُعَذَّبُونَ فِي قُبُورِهِمْ عَذَابًا تَسْمَعُهُ الْبَهَائِمُ " .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Uning huzuriga bir yahudiy ayol kirib, undan biror narsa soʻradi. Oisha unga biror narsa berdi. Shunda u ayol: «Alloh seni qabr azobidan asrasin», dedi. Oisha aytdi: «Bu narsa qalbimga tushib qoldi, hatto Rasululloh ﷺ kelganlarida buni u zotga aytdim. U zot: ‹Ular oʻz qabrlarida shunday azoblanadilarki, uni hayvonlar eshitadi›, dedilar.»