أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدٌ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنْ أَبِي الأَحْوَصِ، قَالَ عَبْدُ اللَّهِ " قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ الصَّوْمُ لِي وَأَنَا أَجْزِي بِهِ وَلِلصَّائِمِ فَرْحَتَانِ فَرْحَةٌ حِينَ يَلْقَى رَبَّهُ وَفَرْحَةٌ عِنْدَ إِفْطَارِهِ وَلَخُلُوفُ فَمِ الصَّائِمِ أَطْيَبُ عِنْدَ اللَّهِ مِنْ رِيحِ الْمِسْكِ " .
Abdulloh ibn Masʼud (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Alloh azza va jalla: ‹Roʻza Men uchundir va uning mukofotini Men beraman›, dedi. Roʻzador uchun ikki xursandchilik bor: bir xursandchilik Robbiga yoʻliqqan payti, bir xursandchilik roʻzasini ochgan payti. Roʻzador ogʻzining hidi Alloh huzurida misk hididan koʻra yoqimliroqdir.»