أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، عَنْ هَانِئِ بْنِ الشِّخِّيرِ، عَنْ رَجُلٍ، مِنْ بَلْحَرِيشٍ عَنْ أَبِيهِ، قَالَ كُنْتُ مُسَافِرًا فَأَتَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَأَنَا صَائِمٌ وَهُوَ يَأْكُلُ قَالَ " هَلُمَّ " . قُلْتُ إِنِّي صَائِمٌ . قَالَ " تَعَالَ أَلَمْ تَعْلَمْ مَا وَضَعَ اللَّهُ عَنِ الْمُسَافِرِ " . قُلْتُ وَمَا وَضَعَ عَنِ الْمُسَافِرِ قَالَ " الصَّوْمَ وَنِصْفَ الصَّلاَةِ " .
Balharishlik bir kishining otasi (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U aytdi: Men musofir edim, roʻza tutgan holimda Nabiy ﷺ huzuriga keldim, u zot taom yeb oʻtirgan edilar. U zot: «Kel», dedilar. Men: «Men roʻzadorman», dedim. U zot: «Kel, Alloh musofirdan nimani soqit qilganini bilmaysanmi?» dedilar. Men: «Alloh musofirdan nimani soqit qilgan?» dedim. U zot: «Roʻzani va namozning yarmini», dedilar.