أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلَمَةَ، قَالَ أَنْبَأَنَا ابْنُ الْقَاسِمِ، حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، عَنْ حَفْصَةَ، زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهَا قَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا شَأْنُ النَّاسِ قَدْ حَلُّوا بِعُمْرَةٍ وَلَمْ تَحْلِلْ أَنْتَ مِنْ عُمْرَتِكَ قَالَ " إِنِّي لَبَّدْتُ رَأْسِي وَقَلَّدْتُ هَدْيِي فَلاَ أَحِلُّ حَتَّى أَنْحَرَ " .
Nabiy ﷺ ning zavjalari Hafsa (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadiki, u shunday dedi: «Ey Rasululloh, odamlarga nima boʻldiki, ular umra qilib ehromdan chiqdilar, siz esa umrangizdan ehromdan chiqmadingiz?» U zot: «Men sochimni yopishtirib qoʻydim va qurbonligimga qiladchoq soldim, shuning uchun qurbonlik soʻymagunimcha ehromdan chiqmayman», dedilar.