أَخْبَرَنَا عَبْدُ الْجَبَّارِ بْنُ الْعَلاَءِ، عَنْ سُفْيَانَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، وَهِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتِ اسْتَأْذَنَ عَلَىَّ عَمِّي أَفْلَحُ بَعْدَ مَا نَزَلَ الْحِجَابُ فَلَمْ آذَنْ لَهُ فَأَتَانِي النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَسَأَلْتُهُ فَقَالَ " ائْذَنِي لَهُ فَإِنَّهُ عَمُّكِ " . قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّمَا أَرْضَعَتْنِي الْمَرْأَةُ وَلَمْ يُرْضِعْنِي الرَّجُلُ . قَالَ " ائْذَنِي لَهُ تَرِبَتْ يَمِينُكِ فَإِنَّهُ عَمُّكِ " .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Amakim Aflah hijob (oyati) nozil boʻlganidan keyin oldimga kirishga izn soʻradi, men esa unga izn bermadim. Nabiy ﷺ oldimga keldilar, men u zotdan (bu haqda) soʻradim. U zot: «Unga izn ber, chunki u sening amakingdir», dedilar. Men: «Yo Rasululloh, meni oʻsha ayol emizgan edi, u kishi emizmagan-ku», dedim. U zot: «Unga izn ber, qoʻling tuproqqa belansin, chunki u sening amakingdir», dedilar.