أَخْبَرَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَرْبٍ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ النُّعْمَانِ بْنِ بَشِيرٍ، أَنَّ أَبَاهُ، نَحَلَهُ نُحْلاً فَقَالَتْ لَهُ أُمُّهُ أَشْهِدِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم عَلَى مَا نَحَلْتَ ابْنِي . فَأَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرَ ذَلِكَ لَهُ فَكَرِهَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَنْ يَشْهَدَ لَهُ .
Nuʼmon ibn Bashir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, otasi unga bir narsa tuhfa qildi. Shunda onasi unga: «Oʻgʻlimga tuhfa qilgan narsangga Nabiy ﷺ ni guvoh qil», dedi. U Nabiy ﷺ huzuriga kelib, buni u zotga aytdi. Nabiy ﷺ esa bunga guvoh boʻlishni yoqtirmadilar.