أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ زُرَارَةَ، قَالَ حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ مُحَمَّدٍ، قَالَ لَمْ أَعْلَمْ شُرَيْحًا كَانَ يَقْضِي فِي الْمُضَارِبِ إِلاَّ بِقَضَاءَيْنِ كَانَ رُبَّمَا قَالَ لِلْمُضَارِبِ بَيِّنَتَكَ عَلَى مُصِيبَةٍ تُعْذَرُ بِهَا. وَرُبَّمَا قَالَ لِصَاحِبِ الْمَالِ بَيِّنَتَكَ أَنَّ أَمِينَكَ خَائِنٌ وَإِلاَّ فَيَمِينُهُ بِاللَّهِ مَا خَانَكَ.
Muhammad (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: «Shurayhning muzorabachi (mudorib) toʻgʻrisida faqat ikki xil hukm qilganini bilaman. U baʼzan mudoribga: ‹Sen uzr boʻladigan bir musibat yetganiga dalil keltir›, der edi. Baʼzan esa mol egasiga: ‹Sening ishonchli kishing xiyonat qilganiga dalil keltir, aks holda uning senga xiyonat qilmaganiga Alloh nomiga ichgan qasami yetarli›, der edi.»