أَخْبَرَنِي إِبْرَاهِيمُ بْنُ الْحَسَنِ الْمِقْسَمِيُّ، عَنْ حَجَّاجٍ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، عَنْ عَطَاءٍ، أَخْبَرَنِي ابْنُ أَبِي مُلَيْكَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ فَقَدْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ذَاتَ لَيْلَةٍ فَظَنَنْتُ أَنَّهُ ذَهَبَ إِلَى بَعْضِ نِسَائِهِ فَتَجَسَّسْتُهُ فَإِذَا هُوَ رَاكِعٌ أَوْ سَاجِدٌ يَقُولُ " سُبْحَانَكَ وَبِحَمْدِكَ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ " . فَقُلْتُ بِأَبِي وَأُمِّي إِنَّكَ لَفِي شَأْنٍ وَإِنِّي لَفِي شَأْنٍ آخَرَ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Bir kecha Rasululloh ﷺni topolmadim va u zot ayollaridan birining huzuriga ketdilar, deb oʻyladim. Bas, u zotni qidirsam, u zot rukuda yoki sajdada: «Subhonaka va bihamdika, la ilaha illa anta», deb turgan ekanlar. Shunda men: «Otam-onam sizga fido boʻlsin, siz bir ishda ekansiz, men esa boshqa ishda ekanman», dedim.