أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ بَزِيعٍ، قَالَ حَدَّثَنَا يَزِيدُ، - وَهُوَ ابْنُ زُرَيْعٍ - قَالَ أَنْبَأَنَا دَاوُدُ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ كَانَ رَجُلٌ مِنَ الأَنْصَارِ أَسْلَمَ ثُمَّ ارْتَدَّ وَلَحِقَ بِالشِّرْكِ ثُمَّ تَنَدَّمَ فَأَرْسَلَ إِلَى قَوْمِهِ سَلُوا لِي رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم هَلْ لِي مِنْ تَوْبَةٍ فَجَاءَ قَوْمُهُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالُوا إِنَّ فُلاَنًا قَدْ نَدِمَ وَإِنَّهُ أَمَرَنَا أَنْ نَسْأَلَكَ هَلْ لَهُ مِنْ تَوْبَةٍ فَنَزَلَتْ { كَيْفَ يَهْدِي اللَّهُ قَوْمًا كَفَرُوا بَعْدَ إِيمَانِهِمْ } إِلَى قَوْلِهِ { غَفُورٌ رَحِيمٌ } " . فَأَرْسَلَ إِلَيْهِ فَأَسْلَمَ .
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Ansorlardan bir kishi musulmon boʻlgan, soʻng murtad boʻlib shirkka qoʻshilgan, keyin bunga pushaymon boʻlgan edi. U oʻz qavmiga: «Rasululloh ﷺ dan mening uchun tavba bor-yoʻqligini soʻranglar», deb xabar yubordi. Uning qavmi Rasululloh ﷺ huzuriga kelib: «Falonchi pushaymon boʻldi va u bizga sizdan uning uchun tavba bor-yoʻqligini soʻrashimizni buyurdi», dedi. Shunda {Iymon keltirganlaridan keyin kufr keltirgan qavmni Alloh qanday hidoyat qilsin} degan oyat {gʻofur va rohiym} degan soʻzigacha nozil boʻldi. So u kishiga xabar yuborildi va u musulmon boʻldi.