أَخْبَرَنِي مُحَمَّدُ بْنُ مَنْصُورٍ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ مُحَمَّدٍ، عَنْ أُمِّ عَطِيَّةَ، قَالَتْ لَمَّا أَرَدْتُ أَنْ أُبَايِعَ، رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ امْرَأَةً أَسْعَدَتْنِي فِي الْجَاهِلِيَّةِ فَأَذْهَبُ فَأُسْعِدُهَا ثُمَّ أَجِيئُكَ فَأُبَايِعُكَ . قَالَ " اذْهَبِي فَأَسْعِدِيهَا " . قَالَتْ فَذَهَبْتُ فَسَاعَدْتُهَا ثُمَّ جِئْتُ فَبَايَعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم .
Umm Atiyya (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: «Men Rasululloh ﷺga baytga bermoqchi boʻlganimda: ‹Yo Rasululloh, johiliyat davrida bir ayol (motam tutishda) menga yordam bergan edi, borib unga yordam bergancha kelib sizga baytga bersam?› dedim. U zot: ‹Bor, unga yordam ber›, dedilar. Shunda men borib unga yordam berdim, soʻng kelib Rasululloh ﷺga baytga berdim.»