أَخْبَرَنَا مَحْمُودُ بْنُ غَيْلاَنَ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، أَخُو قَبِيصَةَ وَمُعَاوِيَةُ بْنُ هِشَامٍ قَالاَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، قَالَ حَدَّثَنَا عَاصِمُ بْنُ كُلَيْبٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ وَائِلِ بْنِ حُجْرٍ، قَالَ أَتَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَلِي شَعْرٌ فَقَالَ " ذُبَابٌ " . فَظَنَنْتُ أَنَّهُ يَعْنِينِي فَأَخَذْتُ مِنْ شَعْرِي ثُمَّ أَتَيْتُهُ فَقَالَ لِي " لَمْ أَعْنِكَ وَهَذَا أَحْسَنُ " .
Voil ibn Hujr (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U: «Nabiy ﷺ huzurlariga sochim uzun holda keldim. Shunda u zot: ‹Yomon›, dedilar. Men meni nazarda tutdilar, deb oʻyladim va sochimdan oldim. Soʻng huzurlariga keldim. Shunda u zot menga: ‹Seni nazarda tutmadim, biroq bu yaxshiroq›, dedilar», dedi.