أَخْبَرَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ مَسْعُودٍ، قَالَ حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ الْحَارِثِ، عَنْ كَهْمَسٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ شَقِيقٍ، قَالَ كَانَ رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم عَامِلاً بِمِصْرَ فَأَتَاهُ رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِهِ فَإِذَا هُوَ شَعِثُ الرَّأْسِ مُشْعَانٌّ قَالَ مَا لِي أَرَاكَ مُشْعَانًّا وَأَنْتَ أَمِيرٌ قَالَ كَانَ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَنْهَانَا عَنِ الإِرْفَاهِ . قُلْنَا وَمَا الإِرْفَاهُ قَالَ التَّرَجُّلُ كُلَّ يَوْمٍ .
Abdulloh ibn Shaqiq (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺning sahobalaridan biri Misrda voliy edi. Sheriklaridan biri uning oldiga keldi, u kishining boshi tarqoq, sochi patila edi. «Nega seni soching patila holda koʻryapman, holbuki, sen amir boʻlsang?» dedi. U: «Allohning Nabiysi ﷺ bizni irfohdan qaytarardilar», dedi. «Irfoh nima?» deb soʻradik. U: «Har kuni soch tarashdir», dedi.