أَخْبَرَنَا الْحَسَنُ بْنُ مُحَمَّدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا حَجَّاجٌ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي ابْنُ أَبِي مُلَيْكَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الزُّبَيْرِ، أَخْبَرَهُ أَنَّهُ، قَدِمَ رَكْبٌ مِنْ بَنِي تَمِيمٍ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ أَبُو بَكْرٍ أَمِّرِ الْقَعْقَاعَ بْنَ مَعْبَدٍ. وَقَالَ عُمَرُ رضى الله عنه بَلْ أَمِّرِ الأَقْرَعَ بْنَ حَابِسٍ. فَتَمَارَيَا حَتَّى ارْتَفَعَتْ أَصْوَاتُهُمَا فَنَزَلَتْ فِي ذَلِكَ {يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاَ تُقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَىِ اللَّهِ وَرَسُولِهِ} حَتَّى انْقَضَتِ الآيَةُ {وَلَوْ أَنَّهُمْ صَبَرُوا حَتَّى تَخْرُجَ إِلَيْهِمْ لَكَانَ خَيْرًا لَهُمْ}.
Abdulloh ibn az-Zubayr (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, Banu Tamimdan bir guruh chavandozlar Nabiy ﷺ huzuriga keldilar. Abu Bakr: «Qaʼqoʻ ibn Maʼbadni amir qiling», dedi. Umar (roziyallohu anhu) esa: «Yoʻq, al-Aqraʼ ibn Hobisni amir qiling», dedi. Ular bir-birlari bilan tortishib, ovozlari koʻtarilib ketdi. Shu haqda: {Ey iymon keltirganlar! Alloh va Uning Rasulidan oldin oʻzboshimchalik qilmanglar} oyati va {Agar ular sen ularning oldiga chiqquningcha sabr qilganlarida, ular uchun yaxshiroq boʻlardi} degan oyatgacha nozil boʻldi.