أَخْبَرَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ أَنْبَأَنَا وَكِيعٌ، قَالَ حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ جَاءَتْ هِنْدٌ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ أَبَا سُفْيَانَ رَجُلٌ شَحِيحٌ وَلاَ يُنْفِقُ عَلَىَّ وَوَلَدِي مَا يَكْفِينِي أَفَآخُذُ مِنْ مَالِهِ وَلاَ يَشْعُرُ قَالَ " خُذِي مَا يَكْفِيكِ وَوَلَدَكِ بِالْمَعْرُوفِ " .
Oisha (roziyallohu anho) aytadi: Hind Rasululloh ﷺning oldilariga kelib: «Ey Rasululloh, Abu Sufyon xasis kishi, u menga va bolamga yetadigan darajada nafaqa bermaydi. Uning molidan oʻzi bilmagan holda olsam boʻladimi?» dedi. U zot: «Oʻzingga va bolangga yetadigancha yaxshilik bilan (maʼqul miqdorda) olgin», dedilar.