أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدٌ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي جَمْرَةَ، قَالَ كُنْتُ أُتَرْجِمُ بَيْنَ ابْنِ عَبَّاسٍ وَبَيْنَ النَّاسِ فَأَتَتْهُ امْرَأَةٌ تَسْأَلُهُ عَنْ نَبِيذِ الْجَرِّ، فَنَهَى عَنْهُ . قُلْتُ يَا أَبَا عَبَّاسٍ إِنِّي أَنْتَبِذُ فِي جَرَّةٍ خَضْرَاءَ نَبِيذًا حُلْوًا فَأَشْرَبُ مِنْهُ فَيُقَرْقِرُ بَطْنِي . قَالَ لاَ تَشْرَبْ مِنْهُ وَإِنْ كَانَ أَحْلَى مِنَ الْعَسَلِ .
Abu Hamza (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: «Men Ibn Abbos bilan odamlar oʻrtasida tarjimonlik qilardim. Bir ayol uning oldiga kelib, sopol koʻzada tayyorlangan naviz haqida soʻradi, u esa uni qaytardi. Men: ‹Ey Abu Abbos, men yashil sopol koʻzada shirin naviz tayyorlab, undan ichaman, shunda qornim gʻuldiraydi›, dedim. U: ‹Asaldan shirinroq boʻlsa ham, undan ichma›, dedi».