أَخْبَرَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ أَنْبَأَنَا جَرِيرٌ، عَنِ ابْنِ شُبْرُمَةَ، قَالَ قَالَ طَلْحَةُ لأَهْلِ الْكُوفَةِ فِي النَّبِيذِ فِتْنَةٌ يَرْبُو فِيهَا الصَّغِيرُ وَيَهْرَمُ فِيهَا الْكَبِيرُ قَالَ وَكَانَ إِذَا كَانَ فِيهِمْ عُرْسٌ كَانَ طَلْحَةُ وَزُبَيْرٌ يَسْقِيَانِ اللَّبَنَ وَالْعَسَلَ . فَقِيلَ لِطَلْحَةَ أَلاَ تَسْقِيهِمُ النَّبِيذَ قَالَ إِنِّي أَكْرَهُ أَنْ يَسْكَرَ مُسْلِمٌ فِي سَبَبِي .
Ibn Shubruma (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Talha Kufa ahliga nabiz haqida shunday dedi: «Unda bir fitna borki, unda kichkina benef koʻradi va katta ziyon koʻradi». U aytdi: Ular orasida toʻy boʻlsa, Talha va Zubayr sut va asal ichirar edilar. Talhaga: «Nega ularga nabiz ichirmaysan?» deyildi. U: «Men bir musulmonning mening sababimdan mast boʻlishini yomon koʻraman», dedi.