أَخْبَرَنَا أَحْمَدُ بْنُ مَنِيعٍ، قَالَ حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ، قَالَ أَنْبَأَنَا مَنْصُورٌ، عَنْ قَتَادَةَ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو الْعَالِيَةِ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ سَمِعْتُ غَيْرَ، وَاحِدٍ، مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مِنْهُمْ عُمَرُ - وَكَانَ مِنْ أَحَبِّهِمْ إِلَىَّ - أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَهَى عَنِ الصَّلاَةِ بَعْدَ الْفَجْرِ حَتَّى تَطْلُعَ الشَّمْسُ وَعَنِ الصَّلاَةِ بَعْدَ الْعَصْرِ حَتَّى تَغْرُبَ الشَّمْسُ .
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: «Men Paygʻambar ﷺ ning sahobalaridan bir nechtasidan eshitdim, ular orasida Umar ham bor edi ki, u menga ularning eng sevimlilaridan biri edi, Rasululloh ﷺ bomdoddan keyin toki quyosh chiqquncha namoz oʻqishdan va asrdan keyin toki quyosh botguncha namoz oʻqishdan qaytarganlar», dedi.