أَخْبَرَنَا سُوَيْدُ بْنُ نَصْرٍ، قَالَ أَنْبَأَنَا عَبْدُ اللَّهِ، عَنْ مَالِكٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ سَالِمٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا افْتَتَحَ الصَّلاَةَ رَفَعَ يَدَيْهِ حَذْوَ مَنْكِبَيْهِ وَإِذَا كَبَّرَ لِلرُّكُوعِ وَإِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ الرُّكُوعِ رَفَعَهُمَا كَذَلِكَ أَيْضًا وَقَالَ " سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ رَبَّنَا وَلَكَ الْحَمْدُ " . وَكَانَ لاَ يَفْعَلُ ذَلِكَ فِي السُّجُودِ .
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ namozni boshlaganlarida qoʻllarini yelkalari barobariga koʻtarar edilar, rukuga takbir aytganlarida va rukudan boshlarini koʻtarganlarida ham shu tarzda koʻtarar va «Samiallohu liman hamidah, Rabbana wa laka-l-hamd» der edilar. Sajdada esa buni qilmas edilar.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ намозни бошлаганларида қўлларини елкалари баробарига кўтарар эдилар, рукуга такбир айтганларида ва рукудан бошларини кўтарганларида ҳам шу тарзда кўтарар ва «Самиаллоҳу лиман ҳамидаҳ, Раббана wа лака-л-ҳамд» дер эдилар. Саждада эса буни қилмас эдилар.