أَخْبَرَنَا الرَّبِيعُ بْنُ سُلَيْمَانَ بْنِ دَاوُدَ، قَالَ حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ بَكْرِ بْنِ مُضَرَ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ عَمْرِو بْنِ الْحَارِثِ، عَنْ يَحْيَى، أَنَّ الْقَاسِمَ، حَدَّثَهُ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، - وَهُوَ ابْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ - عَنْ أَبِيهِ، قَالَ مِنْ سُنَّةِ الصَّلاَةِ أَنْ تَنْصِبَ، الْقَدَمَ الْيُمْنَى وَاسْتِقْبَالُهُ بِأَصَابِعِهَا الْقِبْلَةَ وَالْجُلُوسُ عَلَى الْيُسْرَى .
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: U kishi: «Namozning sunnatlaridan biri oʻng oyoqni tik qoʻyib, uning barmoqlarini qiblaga qaratish va chap oyoq ustiga oʻtirishdir», dedi.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: У киши: «Намознинг суннатларидан бири ўнг оёқни тик қўйиб, унинг бармоқларини қиблага қаратиш ва чап оёқ устига ўтиришдир», деди.