أَخْبَرَنَا يُونُسُ بْنُ عَبْدِ الأَعْلَى، قَالَ أَنْبَأَنَا ابْنُ وَهْبٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي يُونُسُ، وَابْنُ أَبِي ذِئْبٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا تُوُفِّيَ الْمُؤْمِنُ وَعَلَيْهِ دَيْنٌ سَأَلَ " هَلْ تَرَكَ لِدَيْنِهِ مِنْ قَضَاءٍ " . فَإِنْ قَالُوا نَعَمْ صَلَّى عَلَيْهِ وَإِنْ قَالُوا لاَ قَالَ " صَلُّوا عَلَى صَاحِبِكُمْ " . فَلَمَّا فَتَحَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ عَلَى رَسُولِهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " أَنَا أَوْلَى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ فَمَنْ تُوُفِّيَ وَعَلَيْهِ دَيْنٌ فَعَلَىَّ قَضَاؤُهُ وَمَنْ تَرَكَ مَالاً فَهُوَ لِوَرَثَتِهِ " .
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ biror moʻmin qarzdor holida vafot etsa: «Qarzini uzishga biror narsa qoldirganmi?» deb soʻrar edilar. Agar «Ha» desalar, unga namoz oʻqir edilar, agar «Yoʻq» desalar: «Sheerigingizga namoz oʻqinglar», der edilar. Alloh azza va jalla Oʻz Rasuli ﷺga fath ato etgach, u zot: «Men moʻminlarga oʻz jonlaridan koʻra yaqinroqman. Bas, kim vafot etib, zimmasida qarz qoldirsa, uni uzish men zimmamda, kim mol qoldirsa, u vorislariga tegishli», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ бирор мўмин қарздор ҳолида вафот этса: «Қарзини узишга бирор нарса қолдирганми?» деб сўрар эдилар. Агар «Ҳа» десалар, унга намоз ўқир эдилар, агар «Йўқ» десалар: «Шеэригингизга намоз ўқинглар», дер эдилар. Аллоҳ азза ва жалла Ўз Расули ﷺга фатҳ ато этгач, у зот: «Мен мўминларга ўз жонларидан кўра яқинроқман. Бас, ким вафот этиб, зиммасида қарз қолдирса, уни узиш мен зиммамда, ким мол қолдирса, у ворисларига тегишли», дедилар.