أَخْبَرَنَا هَارُونُ بْنُ إِسْحَاقَ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو خَالِدٍ الأَحْمَرُ، عَنْ عَمْرِو بْنِ قَيْسٍ، عَنِ الْمِنْهَالِ بْنِ عَمْرٍو، عَنْ زَاذَانَ، عَنِ الْبَرَاءِ، قَالَ : خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي جَنَازَةٍ، فَلَمَّا انْتَهَيْنَا إِلَى الْقَبْرِ وَلَمْ يُلْحَدْ، فَجَلَسَ وَجَلَسْنَا حَوْلَهُ كَأَنَّ عَلَى رُءُوسِنَا الطَّيْرَ .
Baro (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Rasululloh ﷺ bilan bir janozaga chiqdik. Qabrga yetib borganimizda, u hali kovlanib boʻlmagan edi. U zot oʻtirdilar, biz ham u zotning atroflarida boshlarimiz uzra qush turgandek qimir etmay oʻtirdik», dedi.Баро (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «Расулуллоҳ ﷺ билан бир жанозага чиқдик. Қабрга етиб борганимизда, у ҳали ковланиб бўлмаган эди. У зот ўтирдилар, биз ҳам у зотнинг атрофларида бошларимиз узра қуш тургандек қимир этмай ўтирдик», деди.