أَخْبَرَنَا الْحَسَنُ بْنُ مُحَمَّدٍ الزَّعْفَرَانِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا حَجَّاجٌ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، قَالَ زَعَمَ عَطَاءٌ أَنَّهُ سَمِعَ عُبَيْدَ بْنَ عُمَيْرٍ، يَقُولُ سَمِعْتُ عَائِشَةَ، تَزْعُمُ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَمْكُثُ عِنْدَ زَيْنَبَ بِنْتِ جَحْشٍ فَيَشْرَبُ عِنْدَهَا عَسَلاً فَتَوَاصَيْتُ أَنَا وَحَفْصَةُ أَنَّ أَيَّتَنَا دَخَلَ عَلَيْهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَلْتَقُلْ إِنِّي أَجِدُ مِنْكَ رِيحَ مَغَافِيرَ أَكَلْتَ مَغَافِيرَ فَدَخَلَ عَلَى إِحْدَاهُمَا فَقَالَتْ ذَلِكَ لَهُ فَقَالَ " لاَ بَلْ شَرِبْتُ عَسَلاً عِنْدَ زَيْنَبَ بِنْتِ جَحْشٍ وَلَنْ أَعُودَ لَهُ " . فَنَزَلَتْ { يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ لِمَ تُحَرِّمُ مَا أَحَلَّ اللَّهُ لَكَ } إِلَى { إِنْ تَتُوبَا إِلَى اللَّهِ } عَائِشَةُ وَحَفْصَةُ { وَإِذْ أَسَرَّ النَّبِيُّ إِلَى بَعْضِ أَزْوَاجِهِ حَدِيثًا } لِقَوْلِهِ " بَلْ شَرِبْتُ عَسَلاً " .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ Zaynab binti Jahsh huzurida turib, uning uyida asal ichardilar. Shunda men va Hafsa oʻzaro kelishib qoʻydik: qay birimizning huzurimizga Nabiy ﷺ kirsalar, u kishi: «Sizdan magʻofir hidini sezyapman, magʻofir yedingizmi?» desin. Nabiy ﷺ ulardan birining huzuriga kirdilar, u ayol buni aytdi. Shunda u zot: «Yoʻq, balki Zaynab binti Jahsh huzurida asal ichdim, ammo endi buni qaytarmayman», dedilar. Shunda {Ey Nabiy! Alloh senga halol qilgan narsani nega oʻzingga harom qilasan} degan oyat {Agar ikkovingiz Allohga tavba qilsangiz} degan joygacha nozil boʻldi — ular Oisha va Hafsa edilar. {Nabiy ayollaridan biriga bir gapni sir qilib aytganida} degani esa u zotning «Balki asal ichdim» degan soʻzlari haqidadir.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ Зайнаб бинти Жаҳш ҳузурида туриб, унинг уйида асал ичардилар. Шунда мен ва Ҳафса ўзаро келишиб қўйдик: қай биримизнинг ҳузуримизга Набий ﷺ кирсалар, у киши: «Сиздан мағофир ҳидини сезяпман, мағофир едингизми?» десин. Набий ﷺ улардан бирининг ҳузурига кирдилар, у аёл буни айтди. Шунда у зот: «Йўқ, балки Зайнаб бинти Жаҳш ҳузурида асал ичдим, аммо энди буни қайтармайман», дедилар. Шунда {Эй Набий! Аллоҳ сенга ҳалол қилган нарсани нега ўзингга ҳаром қиласан} деган оят {Агар икковингиз Аллоҳга тавба қилсангиз} деган жойгача нозил бўлди — улар Оиша ва Ҳафса эдилар. {Набий аёлларидан бирига бир гапни сир қилиб айтганида} дегани эса у зотнинг «Балки асал ичдим» деган сўзлари ҳақидадир.