أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، أَنَّ عَائِشَةَ، أَرَادَتْ أَنْ تَشْتَرِيَ، جَارِيَةً تَعْتِقُهَا فَقَالَ أَهْلُهَا نَبِيعُكِهَا عَلَى أَنَّ الْوَلاَءَ لَنَا . فَذَكَرَتْ ذَلِكَ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " لاَ يَمْنَعُكِ ذَلِكَ فَإِنَّ الْوَلاَءَ لِمَنْ أَعْتَقَ " .
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, Oisha bir choʻrini ozod qilish uchun sotib olmoqchi boʻldi, uning egalari: «Uni senga valosi bizga tegishli boʻlishi sharti bilan sotamiz», deyishdi. Buni Rasululloh ﷺga aytdi, u zot: «Bu seni toʻsmasin, chunki valo ozod qilgan kishiga tegishlidir», dedilar.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинадики, Оиша бир чўрини озод қилиш учун сотиб олмоқчи бўлди, унинг эгалари: «Уни сенга валоси бизга тегишли бўлиши шарти билан сотамиз», дейишди. Буни Расулуллоҳ ﷺга айтди, у зот: «Бу сени тўсмасин, чунки вало озод қилган кишига тегишлидир», дедилар.