عَنْ مَسْرُوقٍ . قَالَ : سَأَلْنَا ـ أَوْ سَأَلْتُ عَبْدَاللهِ (أَيْ ابْنَ مَسْعُودٍ ) عَنْ هَذِهِ الايةِ : : ولَا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا في سَبِيلِ اللهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْياءُ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ )) ـ قَالَ : أَمَا إِنَّا قَدْ سَأَلْنَا عَنْ ذَلِكَ ، فَقَالَ)) أَرْواحُهُمْ في جَوْفِ طَيْرٍ خُضْرٍ ، لَهَا قَنَادِيلُ مُعَلَّقَةٌ بِالعَرْشِ ، تَسْرَحُ مِنَ الجَنَّةِ حَيْثُ شَاءَتْ ، ثُمَّ َ تَأْوِي إِلي تِلْكَ القَنَادِيلِ ، فَأَطَّلَعَ إِلَيْهِمْ رَبُّهُمْ اطِّلَاعَةً فَقَالَ : هَلْ تَشْتَهُونَ شَيْئاً ؟ قَالُوا : أَيَّ شَيْءٍ نَشْتَهِي ، وَ نَحْنُ نَسْرَحُ مِنَ الجَنَّةِ حَيْثُ شِئْنا ؟ فَفَعَلَ ذَلِكَ بِهِمْ ثَلَاثََ مَرَّاتٍ ، فَلَمَّا رَأَوْا أَنَّهُمْ لَنْ يُتْرَكُوا مِنْ أَنْ يُسْأَلُوا ، قَالُوا : يَا رَبِّ ، نُرِيْدُ أَنْ تَرُدَّ أَرْوَاحَنَا في أَجْسَادِنَا ؛ حَتَّى نُقْتَلَ في سَبِيلِكَ مَرَّةً أُخْرَي . فَلَمَّا رَأَى أَنْ لَيْسَ لَهُمْ حَاجَةٌ تُرِكُوا . (رواهُ مسلم (وكذلك الترمذي والنسائي وابن ماجه
Masruqdan rivoyat qilinadi, u dedi: Biz Abdulloh — yaʼni Ibn Masʼud (roziyallohu anhu)dan ushbu oyat haqida soʻradik: {Alloh yoʻlida oʻldirilganlarni oʻlik deb gumon qilma! Balki ular tirikdirlar, Robbilari huzurida rizqlanurlar} (Oli Imron 169). U: «Darhaqiqat, biz bu haqda soʻragan edik», dedi va (Nabiy ﷺ) shunday deganlarini aytdi: «Ularning ruhlari yashil qushlarning ichida boʻlib, ular uchun Arshga osilgan qandillar bordir. Ular jannatda xohlagan joylarida kezib yuradilar, soʻng oʻsha qandillarga kelib joylashadilar. Robbilari ularga bir nazar solib: ‹Bir narsa istaysizlarmi?› dedi. Ular: ‹Biz jannatda xohlagan joyimizda kezib yurgan boʻlsak, yana nima istaymiz?› deyishdi. U (Alloh) ularga bu (savolni) uch marta qaytardi. Ular soʻralmasdan qoʻyilmasliklarini koʻrgach: ‹Yo Rabb, jonlarimizni tanalarimizga qaytarishingni istaymiz, toki Sening yoʻlingda yana bir bor oʻldirilsak›, deyishdi. U (Alloh) ularning hech qanday hojati yoʻqligini koʻrgach, ular (oʻz holiga) qoldirildi». Buni Muslim rivoyat qilgan (shuningdek Termiziy, Nasoiy va Ibn Moja).Масруқдан ривоят қилинади, у деди: Биз Абдуллоҳ — яъни Ибн Масъуд (розияллоҳу анҳу)дан ушбу оят ҳақида сўрадик: {Аллоҳ йўлида ўлдирилганларни ўлик деб гумон қилма! Балки улар тирикдирлар, Роббилари ҳузурида ризқланурлар} (Оли Имрон 169). У: «Дарҳақиқат, биз бу ҳақда сўраган эдик», деди ва (Набий ﷺ) шундай деганларини айтди: «Уларнинг руҳлари яшил қушларнинг ичида бўлиб, улар учун Аршга осилган қандиллар бордир. Улар жаннатда хоҳлаган жойларида кезиб юрадилар, сўнг ўша қандилларга келиб жойлашадилар. Роббилари уларга бир назар солиб: ‹Бир нарса истайсизларми?› деди. Улар: ‹Биз жаннатда хоҳлаган жойимизда кезиб юрган бўлсак, яна нима истаймиз?› дейишди. У (Аллоҳ) уларга бу (саволни) уч марта қайтарди. Улар сўралмасдан қўйилмасликларини кўргач: ‹Ё Рабб, жонларимизни таналаримизга қайтаришингни истаймиз, токи Сенинг йўлингда яна бир бор ўлдирилсак›, дейишди. У (Аллоҳ) уларнинг ҳеч қандай ҳожати йўқлигини кўргач, улар (ўз ҳолига) қолдирилди». Буни Муслим ривоят қилган (шунингдек Термизий, Насоий ва Ибн Можа).