Abdulloh ibn Amr (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi — uning oldiga bir kishi kelib: «Sen rivoyat qilayotgan, qiyomat ana-mana vaqtda boʻladi, deb aytayotgan bu hadis nima?» dedi. Shunda u: «Subhanalloh!» — yoki «Lo ilaha illalloh» yoki shunga oʻxshash bir soʻz aytib — «Men hech kimga abadiy hech narsa rivoyat qilmaslikka azm qilgan edim. Men faqat: ‹Sizlar sal vaqtdan keyin ulkan bir ishni koʻrasizlar: Bayt (Kaʼba) yondiriladi va shunday, shunday boʻladi› deb aytgan edim», dedi. Soʻng u dedi: Rasululloh ﷺ shunday dedilar: «Dajjol mening ummatimda chiqadi va qirq (vaqt) turadi — qirq kunmi, qirq oymi yoki qirq yilmi, bilmayman. Soʻng Alloh Iso ibn Maryamni yuboradi — u xuddi Urva
ibn Masʼudga oʻxshaydi — u (Iso) uni quvib, halok qiladi. Soʻng odamlar yetti yil turadilar, ikki kishi orasida dushmanlik boʻlmaydi. Soʻng Alloh Shom tomonidan sovuq shamol yuboradi va yer yuzida qalbida zarra miqdoricha yaxshilik yoki iymon boʻlgan birorta kishi qolmaydi, balki (shamol) uni oladi (oʻldiradi); hatto biringiz togʻning ichiga kirib ketsa ham, u (shamol) uning ortidan kirib, uni oladi», dedilar. (Rovi) dedi: men buni Rasululloh ﷺ dan eshitdim. (U zot) dedilar: «Soʻng odamlarning eng yomonlari qoladi — qush kabi yengiltak, yirtqich hayvonlar kabi tabiatli; ular yaxshilikni yaxshilik deb tanimaydilar va yomonlikni yomonlik deb inkor qilmaydilar. Shunda shayton ularga (inson suratida) koʻrinib: ‹Ijobat qilmaysizlarmi?› deydi. Ular: ‹Bizni nimaga buyurasan?› deydilar. Shunda u ularni butlarga ibodat qilishga buyuradi, shu holda ularning rizqi moʻl, hayoti farovon boʻladi. Soʻng surga puflanadi va uni eshitgan har bir kishi boʻynining bir tomonini egib, bir tomonini koʻtaradi (yiqiladi). Uni eng birinchi eshitadigan kishi tuyalarining havzini (suv idishini) tuzatayotgan kishi boʻladi», dedilar. (Rovi) dedi: «(U zot) ayttilar: u behush boʻlib yiqiladi va odamlar (ham) behush boʻlib yiqiladilar. Soʻng Alloh yomgʻir yuboradi — yoki ‹nozil qiladi› dedilar — u shabnamga yoki soyaga oʻxshaydi» — bu Nuʼmonning shubhasi — «undan odamlarning jasadlari oʻsib chiqadi. Soʻng yana bir bor (surga) puflanadi va shu zahoti ular tik turib (atrofga) qaraydilar. Soʻng: ‹Ey odamlar, Robbingiz tomon kelinglar!› deyiladi. {Ularni toʻxtatib turinglar, chunki ular soʻralguvchidirlar} (Soffot 24). Soʻng: ‹Doʻzax ahlini ajratib chiqaringlar!› deyiladi. ‹Qanchadan?› deb soʻraladi. ‹Har mingdan toʻqqiz yuz toʻqson toʻqqiztasi!› deyiladi», dedilar. (U zot) ayttilar: «Mana shu — bolalarni (dahshatidan) qaritib qoʻyadigan kun va mana shu — {(qiyomatda) soq ochiladigan kun} (Qalam 42)».
