- وعن أبي حمزة أنس بن مالك الأنصارى خادم رسول الله صلى الله عليه وسلم، رضي الله عنه قال: قال رسول الله صلى الله عليه وسلم : " لله أفرح بتوبة عبده من أحدكم سقط على بعيره وقد أضله في أرض فلاة " ((متفق عليه)). وفى رواية لمسلم: لله أشد فرحا بتوبة عبده حين يتوب إليه من أحدكم كان على راحلته بأرض فلاة، فانفلتت منه وعليها طعامه وشرابه فأيس منها، فأتى شجرة فاضطجع في ظلها، وقد أيس من راحلته، فبينما هو كذلك إذا هو بها، قائمة عنده ، فأخذ بخطامها ثم قال من شدة الفرح: اللهم أنت عبدي وأنا ربك، أخطأ من شدة الفرح".
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Alloh bandasi Unga tavba qilgan paytida bandasining tavbasidan, sizlardan biringiz ovloq bir yerda tuyasi ustida boʻlib, tuya undan qochib ketib, tuya ustida uning yeguligi va ichkiligi boʻlib, undan umidini uzgan kishidan koʻra qattiqroq quvonadi. (U kishi) bir daraxt yoniga kelib, uning soyasida, tuyasidan umidini uzgan holda yotdi. Shu ahvolda turgan paytida, birdan tuya uning yonida turibdi. U tuyaning jilovidan ushladi, soʻng quvonchining zoʻridan: ‹Yo Alloh, Sen mening bandamsan, Men esa Sening Robbingman!› — dedi. U quvonchining zoʻridan xato qilib (shunday deb) yubordi», — dedilar.