Mahmud ibn Rabiʼ al-Ansoriy (
Itbon ibn Molikdan) rivoyat qiladi: U Rasululloh ﷺ ni va u zot — ularning uyidagi quduqdan olib — uning yuziga purkagan bir hovuch suvni eslar edi. Mahmud aytdi: Men
Itbon ibn Molik — u Badr jangida Rasululloh ﷺ bilan birga boʻlgan edi — ning shunday deganini eshitdim: «Men Bani Salimda oʻz qavmimga namozga imomlik qilar edim va men bilan oʻsha odamlar orasida bir vodiy bor edi. Yomgʻir yoqqan har safar, men uni kechib, ularning masjidiga borishim qiyin boʻlar edi. Bas, men Rasululloh ﷺ ning oldiga bordim va: ‹Mening koʻzim xira (boʻlib qoldi) va men bilan qavmim orasidagi vodiy yomgʻir paytida (suvga toʻlib) oqadi; uni kechib oʻtishim menga qiyin boʻladi; men siz mening uyimga kelib, biror joyda namoz oʻqib berishingizni — men oʻsha joyni namozgoh qilib olishim uchun — istar edim›, — dedim. Rasululloh ﷺ: ‹Shunday qilaman›, — dedilar. Bas, Rasululloh ﷺ va
Abu Bakr ertasi (kuni) — quyosh koʻtarilgandan keyin — mening uyimga keldilar. Rasululloh ﷺ mendan (kirishga) ruxsat soʻradilar va men u zotni kiritdim. U zot oʻtirmas turib: ‹Uyingning qaysi joyida namoz oʻqishimizni istaysan?› — dedilar. Men u zot namoz oʻqishini istagan joyni koʻrsatdim. Bas, Rasululloh ﷺ namozga turib, takbir bilan namozni boshladilar va biz u zot orqasida saf tortdik; u zot ikki rakat oʻqib, ularni salom bilan tugatdilar, biz ham u zot bilan salom berdik. Men u zotni — oʻzlari uchun tayyorlagan ‹xazira› (degan taom)ga — olib qoldim». — («Xazira» — arpa uni va goʻsht shoʻrvasidan tayyorlanadigan alohida taom.) Itbon dedi: «Qoʻshnilar Rasululloh ﷺ mening uyimda (ekanliklarini) eshitgach, (uyga) oqib keldi, hatto uyda koʻp erkak (toʻplandi). Ulardan biri: ‹Molikka nima boʻldi — men uni koʻrmayapman?› — dedi. Ulardan biri: ‹U munofiq; u Allohni va Uning Paygʻambarini sevmaydi›, — dedi. Shunda Allohning Paygʻambari ﷺ: ‹Bunday dema. Uning faqat Alloh uchun: La ilaha illalloh, — deganini koʻrmayapsanmi?› — dedilar. U kishi: ‹Alloh va Uning Paygʻambari yaxshiroq biladi; lekin Allohga qasamki, biz uni faqat munofiqlarga yordam berib, ular bilan gaplashgan holda koʻrdik›, — dedi. Rasululloh ﷺ: ‹Shubhasiz, kim — Alloh rozilligini istab — La ilaha illalloh, — desa, Alloh uni doʻzaxdan saqlaydi›, — dedilar». Mahmud qoʻshdi: «Men yuqoridagi rivoyatni baʼzi odamlarga aytib berdim — ulardan biri
Abu Ayyub edi — u Rasululloh ﷺ ning sahobasi boʻlib, oʻzi vafot etgan oʻsha jangda (qatnashgan); oʻsha (jangda) Yazid ibn
Muoviya Rum hududida ularning amiri edi.
Abu Ayyub bu rivoyatni inkor qildi va: ‹Rasululloh ﷺ sen aytgan narsani aytganlariga shubha qilaman›, — dedi. Bu menga ogʻir botdi va men Allohga — agar oʻsha (muqaddas) jangda tirik qolsam, (Madinaga borib)
Itbon ibn Molikdan — agar u hali oʻz qavmining masjidida (tirik) boʻlsa — soʻrashga — ahd qildim. Bas, (jangdan) qaytganimda, men haj yoki umra uchun ehrom bogʻladim, soʻng yoʻlga tushib, Madinaga yetib keldim. Men Bani Salimga bordim va
Itbon ibn Molik — u oʻsha paytda qarib qolgan, koʻzi ojiz bir chol edi — oʻz qavmiga namozga imomlik qilayotgan edi. U namozni tugatgach, men unga salom berdim, oʻzimni unga tanitdim, soʻng undan oʻsha rivoyat haqida soʻradim. U oʻsha rivoyatni — birinchi marta rivoyat qilganidek — yana shu tarzda aytib berdi».