- وعن عبد الله بن عمرو بن العاص، رضي الله عنهما، أن النبي، صلى الله عليه وسلم، تلا قول الله عز وجل في إبراهيم، صلى الله عليه وسلم: {رب إنهن أضللن كثيراً من الناس فمن تبعني فإنه مني} ((إبراهيم:36))، وقول عيسى، صلى الله عليه وسلم:{إن تعذبهم فإنهم عبادك وإن تغفر لهم فإنك أنت العزيز الحكيم} ((المائدة: 118))، فرفع يديه وقال: "اللهم أمتى أمتى” وبكى، فقال الله عز وجل:" " يا جبريل اذهب إلى محمد وربك أعلم، فسله ما يبكيه؟ “ فأتاه جبريل، فأخبره رسول الله صلى الله عليه وسلم، بما قال: وهو أعلم، فقال الله تعالى: "يا جبريل اذهب إلى محمد فقل: إنا سنرضيك في أمتك ولا نسؤوك" ((رواه مسلم)).
Abdulloh ibn Amr ibn al-Os (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ Alloh azza va jallaning Ibrohim haqidagi soʻzini tilovat qildilar: {Ey Rabbim, albatta ular (butlar) odamlardan koʻpini adashtirdilar; bas, kim menga ergashsa, u mendandir}; va Iso — alayhissalom —: {Agar Sen ularni azoblasang, albatta ular Sening bandalaringdir; agar ularni magʻfirat qilsang, albatta Sen Aziz (gʻolib), Hakim (hikmatli) Sen oʻzingsan} (degan oyatni ham tilovat qildilar). Soʻng U Zot ikki qoʻllarini koʻtarib: «Allohumma, ummatim, ummatim!» dedilar va yigʻladilar. Shunda Alloh azza va jalla: ‹Ey Jibril, Muhammadning oldiga bor — Rabbing (esa hammasini) biluvchiroqdir — va undan: «Seni nima yigʻlatyapti?» deb soʻra› dedi. Bas, Jibril — alayhissalotu vassalom — uning oldiga kelib, undan soʻradi. Rasululloh ﷺ unga oʻzlari aytgan (soʻzni) xabar berdilar — U (Alloh esa hammasini) biluvchiroqdir —. Shunda Alloh: ‹Ey Jibril, Muhammadning oldiga bor-da: «Albatta Biz seni ummating (haqi)da rozi qilamiz va seni gʻamgin (xafa) qilmaymiz» deb ayt› dedi.