- وعن خالد بن عمر العدوي قال: خطبنا عتبة بن غزوان، وكان أمير على البصرة، فحمد الله وأثنى عليه، ثم قال: أما بعد؛ فإن الدنيا قد آذنت بصرم، وولت حذاء، ولم يبق منها إلا صبابة كصبابة الإناء يتصابها صاحبها، وإنكم منتقلون منها إلى دار لا زوال لها، فانتقلوا بخير ما بحضرتكم، فإنه قد ذكر لنا أن الحجر يلقى من شفير جنهم فيهوي فيها سبعين عاماً، لا يدرك لها قعراً، والله لتملأن ...أفعجبتم!؟ ولقد ذكر لنا أن ما بين مصراعين من مصاريع الجنة مسيرة أربعين عاماً، وليأتين عليه يوم وهو كظيظ من الزحام، ولقد رأيتني سابع سبعة مع رسول الله، صلى الله عليه وسلم ما لنا طعام إلا ورق الشجر، حتى قرحت أشداقنا، فالتقطت بردة فشققتها بيني وبين سعد بن مالك، فاتزرت بنصفها، واتزر سعد بنصفها، فما أصبح اليوم منا أحد إلا أصبح أميراً على مصر من الأمصار، وإني أعوذ بالله أن أكون في نفسي عظيماً، وعند الله صغيراً. ((رواه مسلم)).
قوله: آذنت هو بمد الألف، أي: أعلمت. وقوله: بصرم : هو بضم الصاد، أي بانقطاعها وفنائها. وقوله وولت حذاء هو بحاء مهملة مفتوحة، ثم ذال معجمة مشددة، ثم ألف ممدودة، أي: سريعة. و الصبابة بضم الصاد المهملة: وهي البقية اليسيرة. وقوله: يتصابها هو بتشديد الباء قبل الهاء، أي: يجمعها. و الكظيظ : الكثير الممتليء. وقوله: قرحت هو بفتح القاف وكسر الراء، أي: صارت فيها قروح.
Utba ibn Gʻazvon (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U bizga xutba qilib, Allohga hamd va sano aytdi, soʻng dedi: «Ammo baʼd, albatta, dunyo oʻzining tugashidan darak berdi va shoshib yuz oʻgirdi. Undan idishni qoqib ichguvchi egasiga qolgan tomchidek arzimas qoldigʻdan boshqa narsa qolmadi. Sizlar undan zavolsiz (abadiy) bir manzilga koʻchguvchisiz. Bas, qoʻlingizdagi eng yaxshi narsa bilan koʻchinglar. Chunki bizga aytildiki, jahannamning labidan bir tosh tashlansa, u yetmish yil unga tushib boradi-yu, tubiga yetmaydi. Allohga qasamki, u (jahannam) albatta toʻldiriladi. Buni hayron boʻlyapsizlarmi? Bizga aytildiki, jannat tabaqalaridan ikki tabaqasi orasi qirq yillik yoʻldir. Unga shunday kun keladiki, u (eshik) tirbandlikdan toʻla-toʻkis boʻladi. Men oʻzimni Rasululloh ﷺ bilan birga boʻlgan yetti kishining yettinchisi sifatida koʻrgan edim — bizning daraxt bargidan boshqa taomimiz yoʻq edi, hatto ogʻiz chetlarimiz yara boʻlib ketardi. Men bir ridoni topib olib, uni oʻzim bilan Saʼd ibn Molik oʻrtamizda boʻlib oldim — yarmini men, yarmini Saʼd belimizga (izor qilib) bogʻladik. Bugun bizdan har birimiz shaharlardan birining amiri boʻlib qoldik. Men oʻzimni katta deb bilib, Alloh nazdida kichik boʻlishimdan Allohdan panoh soʻrayman. Hech qachon bironta nubuvvat boʻlmaganki, oxir-oqibati podshohlikka aylanmagan boʻlsa. Sizlar ham bizdan keyingi amirlarni bilib, sinab koʻrasizlar», dedi.