Huzayfa ibn al-Yaman (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Bir kecha Nabiy ﷺ bilan (nafl) namoz oʻqidim. U zot Baqara (surasini) boshladilar. Men: ‹Yuz (oyat)da rukuʼ qilsalar kerak› dedim, ammo davom etaverdilar. ‹Bu (surani) bir rakatda oʻqiydilar shekilli› dedim, davom etaverdilar. ‹Endi shu bilan rukuʼ qilsalar kerak› dedim, ammo Niso (surasini) boshlab, uni oʻqidilar. Soʻng Oli Imron (surasini) boshlab, uni oʻqidilar. Shoshilmay, dona-dona qiroat qilardilar. Tasbeh (aytiladigan) oyatga oʻtganlarida tasbeh aytar, soʻrov (oyatiga) oʻtganlarida (Allohdan) soʻrar, panoh soʻrash (oyatiga) oʻtganlarida panoh soʻrardilar. Soʻngra rukuʼ qilib: «Subhona Robbiyal-azim», dedilar. Rukuʼlari qiyomlariga yaqin (uzun) boʻldi. Soʻng: «Samiallohu liman hamidah, Robbano lakal-hamd», dedilar. Keyin uzoq, rukuʼlariga yaqin (muddat) tik turdilar. Soʻngra sajda qilib: «Subhona Robbiyal-aʼlo», dedilar. Sajdalari ham qiyomlariga yaqin boʻldi.Ҳузайфа ибн ал-Яман (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Бир кеча Набий ﷺ билан (нафл) намоз ўқидим. У зот Бақара (сурасини) бошладилар. Мен: ‹Юз (оят)да рукуъ қилсалар керак› дедим, аммо давом этавердилар. ‹Бу (сурани) бир ракатда ўқийдилар шекилли› дедим, давом этавердилар. ‹Энди шу билан рукуъ қилсалар керак› дедим, аммо Нисо (сурасини) бошлаб, уни ўқидилар. Сўнг Оли Имрон (сурасини) бошлаб, уни ўқидилар. Шошилмай, дона-дона қироат қилардилар. Тасбеҳ (айтиладиган) оятга ўтганларида тасбеҳ айтар, сўров (оятига) ўтганларида (Аллоҳдан) сўрар, паноҳ сўраш (оятига) ўтганларида паноҳ сўрардилар. Сўнгра рукуъ қилиб: «Субҳона Роббиял-азим», дедилар. Рукуълари қиёмларига яқин (узун) бўлди. Сўнг: «Самиаллоҳу лиман ҳамидаҳ, Роббано лакал-ҳамд», дедилар. Кейин узоқ, рукуъларига яқин (муддат) тик турдилар. Сўнгра сажда қилиб: «Субҳона Роббиял-аъло», дедилар. Саждалари ҳам қиёмларига яқин бўлди.