Biz Xandaq kuni (xandaq) kovlardik, shunda qattiq bir qoya (toshli yer) chiqib qoldi. Ular Paygʻambar ﷺning oldilariga kelib: «Mana bu — xandaqda chiqib qolgan bir qoya», deyishdi. U zot: «Men tushaman», dedilar. Soʻng — qornilari (ochlikdan) tosh bilan bogʻlangan holda — turdilar. Biz uch kun (hech narsa) totmasdan, taom yemay turgan edik. Paygʻambar ﷺ ketmonni olib (qoyaga) urdilar, shunda u toʻkilib (yumshab), uyilgan qum (uyum) boʻlib qoldi. Men: «Ey Allohning Rasuli, menga uyga (borishga) izn bering», dedim. (Uyga borib) xotinimga: «Men Paygʻambar ﷺda shunday (ochlik) holatini koʻrdimki, unga sabr (toqat) qilib boʻlmasdi. Senda biror narsa bormi?» dedim. U: «Menda (bir oz) arpa va bir uloq (echki bolasi) bor», dedi. Men uloqni soʻyib, u arpani yanchdi, biz goʻshtni qozonga soldik. Soʻng men Paygʻambar ﷺning oldilariga keldim — xamir achib, qozon oʻchoq toshlari ustida pishay deb qolgan edi. Men: «Mendagi (bir oz) taom (tayyor), siz turing, ey Allohning Rasuli, va bir-ikki kishi (bilan keling)», dedim. U zot: «U (taom) qanchadir?» dedilar. Men unga (miqdorini) aytdim. U zot: «Koʻp va yaxshi (taom). Unga (xotiningga) ayt, men kelmagunimcha qozonni (oʻchoqdan) tushirmasin va nondan (tandirdan) olmasin», dedilar. Soʻng: «(Hammangiz) turinglar!» dedilar. Muhojirlar va ansorlar turishdi. (Jobir) xotinining oldiga kirib: «Senga voy boʻlsin! Paygʻambar ﷺ muhojirlar, ansorlar va ular bilan boʻlganlarni (olib) keldilar!» dedi. U: «(U zot) sendan (miqdorini) soʻradimi?» dedi. (Jobir:) «Ha», dedim. (Paygʻambar ﷺ:) «Kiringlar, tiqilishmanglar (bir-biringizni qisib qoʻymanglar)», dedilar. U zot nonni sindirib, ustiga goʻsht qoʻya boshladilar, undan (qozondan) olganlarida qozonni va tandirni yopib qoʻyar, sahobalariga yaqinlashtirar (uzatar), soʻng (yana) olardilar. U zot nonni sindirib, (shoʻrva) suzishda davom etdilar, to ular toʻyguncha, yana (taom) ortib qoldi. U zot: «Buni (oʻzing) ye va hadya qil, chunki odamlarga ochlik yetgan», dedilar.Биз Хандақ куни (хандақ) ковлардик, шунда қаттиқ бир қоя (тошли ер) чиқиб қолди. Улар Пайғамбар ﷺнинг олдиларига келиб: «Мана бу — хандақда чиқиб қолган бир қоя», дейишди. У зот: «Мен тушаман», дедилар. Сўнг — қорнилари (очликдан) тош билан боғланган ҳолда — турдилар. Биз уч кун (ҳеч нарса) тотмасдан, таом емай турган эдик. Пайғамбар ﷺ кетмонни олиб (қояга) урдилар, шунда у тўкилиб (юмшаб), уйилган қум (уюм) бўлиб қолди. Мен: «Эй Аллоҳнинг Расули, менга уйга (боришга) изн беринг», дедим. (Уйга бориб) хотинимга: «Мен Пайғамбар ﷺда шундай (очлик) ҳолатини кўрдимки, унга сабр (тоқат) қилиб бўлмасди. Сенда бирор нарса борми?» дедим. У: «Менда (бир оз) арпа ва бир улоқ (эчки боласи) бор», деди. Мен улоқни сўйиб, у арпани янчди, биз гўштни қозонга солдик. Сўнг мен Пайғамбар ﷺнинг олдиларига келдим — хамир ачиб, қозон ўчоқ тошлари устида пишай деб қолган эди. Мен: «Мендаги (бир оз) таом (тайёр), сиз туринг, эй Аллоҳнинг Расули, ва бир-икки киши (билан келинг)», дедим. У зот: «У (таом) қанчадир?» дедилар. Мен унга (миқдорини) айтдим. У зот: «Кўп ва яхши (таом). Унга (хотинингга) айт, мен келмагунимча қозонни (ўчоқдан) туширмасин ва нондан (тандирдан) олмасин», дедилар. Сўнг: «(Ҳаммангиз) туринглар!» дедилар. Муҳожирлар ва ансорлар туришди. (Жобир) хотинининг олдига кириб: «Сенга вой бўлсин! Пайғамбар ﷺ муҳожирлар, ансорлар ва улар билан бўлганларни (олиб) келдилар!» деди. У: «(У зот) сендан (миқдорини) сўрадими?» деди. (Жобир:) «Ҳа», дедим. (Пайғамбар ﷺ:) «Киринглар, тиқилишманглар (бир-бирингизни қисиб қўйманглар)», дедилар. У зот нонни синдириб, устига гўшт қўя бошладилар, ундан (қозондан) олганларида қозонни ва тандирни ёпиб қўяр, саҳобаларига яқинлаштирар (узатар), сўнг (яна) олардилар. У зот нонни синдириб, (шўрва) сузишда давом этдилар, то улар тўйгунча, яна (таом) ортиб қолди. У зот: «Буни (ўзинг) е ва ҳадя қил, чунки одамларга очлик етган», дедилар.