- وعنه عن النبي صلى الله عليه وسلم قال: “بينما رجل يمشى بفلاة من الأرض، فسمع صوتاً فى سحابة: إسق حديقة فلان، فتنحى ذلك السحاب فأفرغ ماءه فى حرة، فإذا شرجة من تلك الشراح قد استوعبت ذلك الماء كله، فتتبع الماء، فإذا رجل قائم فى حديقته يحول الماء بمسحاته، فقال له: يا عبد الله ما اسمك ، قال: فلان للاسم الذى سمع فى السحابة، فقال له: يا عبد الله لم تسألني عن اسمي ؟ فقال: إنى سمعت صوتاً فى السحاب الذى هذا ماؤه يقول: اسق حديقة فلان لإسمك، فما تصنع فيها؟ فقال: أما إذا قلت هذا فإنى أنظر إلى ما يخرج منها، فأتصدق بثلثه، وآكل أنا وعيالى ثلثاً، وأرد فيها ثلثه ((رواه مسلم)). “الحرة” الأرض الملبسة حجارة سوداء. “والشرجة” بفتح الشين المعجمة وإسكان الراء وبالجيم: هى مسيل الماء.
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ shunday dedilar: «Bir kishi yerning sahrosida (ketayotgan) edi, bulutda bir ovozni eshitdi: ‹Falonchining bogʻini sugʻor!› (deyilardi). Soʻng oʻsha bulut bir tomonga surilib, suvini bir toshloq yerga toʻkdi. Shunda oʻsha ariqlardan biri butun suvni oʻziga oldi. (Kishi) suvga ergashib bordi-da, bir kishini koʻrdi: u oʻz bogʻida turib, suvni belkuragi bilan (u yoqdan bu yoqqa) burib turardi. (U) unga: ‹Ey Ollohning bandasi, isming nima?› dedi. (Bogʻbon) bulutda eshitilgan oʻsha ismni aytib: ‹Falonchiman›, dedi. Soʻng (bogʻbon) unga: ‹Ey Ollohning bandasi, nega mendan ismimni soʻrayapsan?› dedi. (Kishi): ‹Men suvi mana shu (boʻlgan) bulutda bir ovozni eshitdim, u: ‹Falonchining bogʻini — sening isming bilan — sugʻor› deyardi. Sen u (bogʻ)da nima qilasan?› dedi. (Bogʻbon): ‹Modomiki, buni aytdingmi (sen soʻraganing uchun aytaman): men undan chiqqan (hosil)ga qarayman-da, uchdan birini sadaqa qilaman, uchdan birini oʻzim va oilam yeymiz, uchdan birini esa unga (bogʻga) qaytaraman›, dedi».Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ шундай дедилар: «Бир киши ернинг саҳросида (кетаётган) эди, булутда бир овозни эшитди: ‹Фалончининг боғини суғор!› (дейиларди). Сўнг ўша булут бир томонга сурилиб, сувини бир тошлоқ ерга тўкди. Шунда ўша ариқлардан бири бутун сувни ўзига олди. (Киши) сувга эргашиб борди-да, бир кишини кўрди: у ўз боғида туриб, сувни белкураги билан (у ёқдан бу ёққа) буриб турарди. (У) унга: ‹Эй Оллоҳнинг бандаси, исминг нима?› деди. (Боғбон) булутда эшитилган ўша исмни айтиб: ‹Фалончиман›, деди. Сўнг (боғбон) унга: ‹Эй Оллоҳнинг бандаси, нега мендан исмимни сўраяпсан?› деди. (Киши): ‹Мен суви мана шу (бўлган) булутда бир овозни эшитдим, у: ‹Фалончининг боғини — сенинг исминг билан — суғор› деярди. Сен у (боғ)да нима қиласан?› деди. (Боғбон): ‹Модомики, буни айтдингми (сен сўраганинг учун айтаман): мен ундан чиққан (ҳосил)га қарайман-да, учдан бирини садақа қиламан, учдан бирини ўзим ва оилам еймиз, учдан бирини эса унга (боғга) қайтараман›, деди».