Abdulloh ibn Abbos al-Hoshimiy

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ مُوسَى، حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ سُلَيْمَانَ، حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ الْقُرَشِيِّ، عَنْ دَاوُدَ بْنِ حُصَيْنٍ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّهُ سُئِلَ عَنِ التَّيَمُّمِ، فَقَالَ إِنَّ اللَّهَ قَالَ فِي كِتَابِهِ حِينَ ذَكَرَ الْوُضُوءَ‏:‏ ‏(‏فَاغْسِلُوا وُجُوهَكُمْ وَأَيْدِيَكُمْ إلى المَرَافِقِ‏)‏، وَقَالَ في التَّيَمُّمِ‏:‏ ‏(‏فَامْسَحُوا بِوُجُوهِكُمْ وَأَيْدِيكُمْ‏)‏ وَقَالَ‏:‏ ‏(‏وَالسَّارِقُ وَالسَّارِقَةُ فَاقْطَعُوا أَيْدِيِهْمَا‏)‏ فَكَانَتِ السُّنَّةُ في القَطْعِ الكَفَّينِ، إِنَّمَا هُوَ الوَجْهُ وَالكَفَّانِ، يَعْنِي التَّيَمُّمَ‏"‏‏.‏

Ikrima (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan tayammum haqida soʻralganida, u dedi: «Alloh Oʻz Kitobida tahoratni zikr qilganida: {Yuzlaringizni va qoʻllaringizni tirsaklargacha yuvinglar} (Moida 6), dedi. Tayammum haqida esa: {Yuzlaringizga va qoʻllaringizga masx qilinglar} (Moida 6), dedi. Yana: {Oʻgʻri erkak va oʻgʻri ayol — ularning qoʻllarini kesinglar} (Moida 38), dedi. Kesishda esa sunnat ikki kaft(ni kesish) boʻlgan. Demak, u (tayammum) faqat yuz va ikki kaftdir», yaʼni tayammumni (nazarda tutdi).Икрима (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан таяммум ҳақида сўралганида, у деди: «Аллоҳ Ўз Китобида таҳоратни зикр қилганида: {Юзларингизни ва қўлларингизни тирсакларгача ювинглар} (Моида 6), деди. Таяммум ҳақида эса: {Юзларингизга ва қўлларингизга масх қилинглар} (Моида 6), деди. Яна: {Ўғри эркак ва ўғри аёл — уларнинг қўлларини кесинглар} (Моида 38), деди. Кесишда эса суннат икки кафт(ни кесиш) бўлган. Демак, у (таяммум) фақат юз ва икки кафтдир», яъни таяммумни (назарда тутди).

قَالَ سَعِيدٌ قَالَ سُفْيَانُ وَحَدَّثَنِي يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، نَحْوَ هَذَا ‏.‏ قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ، وَابْنِ، عَبَّاسٍ وَوَاثِلَةَ بْنِ الأَسْقَعِ ‏.‏ قَالَ أَبُو عِيسَى وَهَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ ‏.‏ وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ بَعْضِ أَهْلِ الْعِلْمِ وَهُوَ قَوْلُ أَحْمَدَ وَإِسْحَاقَ ‏.‏ وَقَدْ رَوَى يُونُسُ هَذَا الْحَدِيثَ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ‏.‏

Said aytdi: Sufyon aytdi: Menga Yahyo ibn Said, Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan shunga oʻxshashini rivoyat qildi. (Roviy) aytdi: Bu bobda Abdulloh ibn Masʼud, Ibn Abbos va Vosila ibn al-Asqaʼdan ham (rivoyat) bor. Abu Iso aytdi: Bu hasan sahih hadisdir. Baʼzi ilm ahlining amali shunga koʻradir; bu Ahmad va Ishoqning soʻzidir. Yunus bu hadisni az-Zuhriydan, u Ubaydulloh ibn Abdullohdan, u Abu Hurayradan rivoyat qilgan.Саид айтди: Суфён айтди: Менга Яҳё ибн Саид, Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан шунга ўхшашини ривоят қилди. (Ровий) айтди: Бу бобда Абдуллоҳ ибн Масъуд, Ибн Аббос ва Восила ибн ал-Асқаъдан ҳам (ривоят) бор. Абу Исо айтди: Бу ҳасан саҳиҳ ҳадисдир. Баъзи илм аҳлининг амали шунга кўрадир; бу Аҳмад ва Ишоқнинг сўзидир. Юнус бу ҳадисни аз-Зуҳрийдан, у Убайдуллоҳ ибн Абдуллоҳдан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилган.

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ سَعْدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ طَلْحَةَ بْنِ عَوْفٍ، أَنَّ ابْنَ عَبَّاسٍ، صَلَّى عَلَى جَنَازَةٍ فَقَرَأَ بِفَاتِحَةِ الْكِتَابِ فَقُلْتُ لَهُ فَقَالَ إِنَّهُ مِنَ السُّنَّةِ أَوْ مِنْ تَمَامِ السُّنَّةِ ‏.‏ قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ ‏.‏ وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ بَعْضِ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَغَيْرِهِمْ يَخْتَارُونَ أَنْ يُقْرَأَ بِفَاتِحَةِ الْكِتَابِ بَعْدَ التَّكْبِيرَةِ الأُولَى ‏.‏ وَهُوَ قَوْلُ الشَّافِعِيِّ وَأَحْمَدَ وَإِسْحَاقَ ‏.‏ وَقَالَ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ لاَ يُقْرَأُ فِي الصَّلاَةِ عَلَى الْجَنَازَةِ إِنَّمَا هُوَ ثَنَاءٌ عَلَى اللَّهِ وَالصَّلاَةُ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَالدُّعَاءُ لِلْمَيِّتِ ‏.‏ وَهُوَ قَوْلُ الثَّوْرِيِّ وَغَيْرِهِ مِنْ أَهْلِ الْكُوفَةِ ‏.‏ وَطَلْحَةُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَوْفٍ هُوَ ابْنُ أَخِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ رَوَى عَنْهُ الزُّهْرِيُّ ‏.‏

Talha ibn Abdulloh ibn Avf (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Ibn Abbos bir janoza ustida namoz oʻqib, Fotihatul-kitobni oʻqidi. Men unga (bu haqda) gapirdim. Shunda u: «Albatta, bu sunnatdandir», yoki «sunnatning kamolidandir», dedi. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan sahihdir. Nabiy ﷺ ashoblari va boshqalardan boʻlgan baʼzi ahli ilm shu (hadis) asosida amal qilib, birinchi takbirdan soʻng Fotihatul-kitob oʻqilishini ixtiyor qiladilar. Bu Shofiʼiy, Ahmad va Ishoqning soʻzidir. Baʼzi ahli ilm esa: «Janoza namozida (Qurʼon) oʻqilmaydi, u faqat Allohga sano aytish, Nabiy ﷺga salovot va oʻlik uchun duodir», dedilar. Bu Savriy va Kufa ahlidan boshqalarning soʻzidir.Талҳа ибн Абдуллоҳ ибн Авф (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Ибн Аббос бир жаноза устида намоз ўқиб, Фотиҳатул-китобни ўқиди. Мен унга (бу ҳақда) гапирдим. Шунда у: «Албатта, бу суннатдандир», ёки «суннатнинг камолидандир», деди. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. Набий ﷺ ашоблари ва бошқалардан бўлган баъзи аҳли илм шу (ҳадис) асосида амал қилиб, биринчи такбирдан сўнг Фотиҳатул-китоб ўқилишини ихтиёр қиладилар. Бу Шофиъий, Аҳмад ва Ишоқнинг сўзидир. Баъзи аҳли илм эса: «Жаноза намозида (Қуръон) ўқилмайди, у фақат Аллоҳга сано айтиш, Набий ﷺга саловот ва ўлик учун дуодир», дедилар. Бу Саврий ва Куфа аҳлидан бошқаларнинг сўзидир.

حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مَنِيعٍ، حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ، أَخْبَرَنَا الشَّيْبَانِيُّ، حَدَّثَنَا الشَّعْبِيُّ، أَخْبَرَنِي مَنْ، رَأَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَرَأَى قَبْرًا مُنْتَبِذًا فَصَفَّ أَصْحَابَهُ خَلْفَهُ فَصَلَّى عَلَيْهِ فَقِيلَ لَهُ مَنْ أَخْبَرَكَهُ فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ ‏.‏ قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنْ أَنَسٍ وَبُرَيْدَةَ وَيَزِيدَ بْنِ ثَابِتٍ وَأَبِي هُرَيْرَةَ وَعَامِرِ بْنِ رَبِيعَةَ وَأَبِي قَتَادَةَ وَسَهْلِ بْنِ حُنَيْفٍ ‏.‏ قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ ابْنِ عَبَّاسٍ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ ‏.‏ وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ أَكْثَرِ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَغَيْرِهِمْ وَهُوَ قَوْلُ الشَّافِعِيِّ وَأَحْمَدَ وَإِسْحَاقَ ‏.‏ وَقَالَ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ لاَ يُصَلَّى عَلَى الْقَبْرِ ‏.‏ وَهُوَ قَوْلُ مَالِكِ بْنِ أَنَسٍ ‏.‏ وَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْمُبَارَكِ إِذَا دُفِنَ الْمَيِّتُ وَلَمْ يُصَلَّ عَلَيْهِ صُلِّيَ عَلَى الْقَبْرِ ‏.‏ وَرَأَى ابْنُ الْمُبَارَكِ الصَّلاَةَ عَلَى الْقَبْرِ ‏.‏ وَقَالَ أَحْمَدُ وَإِسْحَاقُ يُصَلَّى عَلَى الْقَبْرِ إِلَى شَهْرٍ ‏.‏ وَقَالاَ أَكْثَرُ مَا سَمِعْنَا عَنِ ابْنِ الْمُسَيَّبِ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم صَلَّى عَلَى قَبْرِ أُمِّ سَعْدِ بْنِ عُبَادَةَ بَعْدَ شَهْرٍ ‏.‏

Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, Nabiy ﷺ chetda ajralib qolgan bir qabrni koʻrdilar-da, sahobalarini ortlariga saf qilib, unga (janoza) namozi oʻqidilar. Abu Iso aytdi: Ibn Abbosning hadisi hasan sahihdir. Nabiy ﷺning sahobalaridan va boshqalardan boʻlgan koʻpchilik ilm ahli shunga amal qiladi — bu Shofiiy, Ahmad va Ishoqning soʻzidir. Baʼzi ilm ahli esa: qabrga (janoza) namozi oʻqilmaydi, dedi — bu Molik ibn Anasning soʻzidir. Abdulloh ibn Muborak: mayyit koʻmilib, unga namoz oʻqilmagan boʻlsa, qabrga namoz oʻqiladi, dedi va Ibn Muborak qabrga namoz oʻqishni (joiz) deb bildi. Ahmad va Ishoq: bir oygacha qabrga namoz oʻqiladi, dedilar va: Ibn Musayyabdan eshitganimizning eng (ishonarlisi) shuki, Nabiy ﷺ Saʼd ibn Ubodaning onasi qabriga bir oydan keyin namoz oʻqigan edilar, dedilar.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинадики, Набий ﷺ четда ажралиб қолган бир қабрни кўрдилар-да, саҳобаларини ортларига саф қилиб, унга (жаноза) намози ўқидилар. Абу Исо айтди: Ибн Аббоснинг ҳадиси ҳасан саҳиҳдир. Набий ﷺнинг саҳобаларидан ва бошқалардан бўлган кўпчилик илм аҳли шунга амал қилади — бу Шофиий, Аҳмад ва Ишоқнинг сўзидир. Баъзи илм аҳли эса: қабрга (жаноза) намози ўқилмайди, деди — бу Молик ибн Анаснинг сўзидир. Абдуллоҳ ибн Муборак: маййит кўмилиб, унга намоз ўқилмаган бўлса, қабрга намоз ўқилади, деди ва Ибн Муборак қабрга намоз ўқишни (жоиз) деб билди. Аҳмад ва Ишоқ: бир ойгача қабрга намоз ўқилади, дедилар ва: Ибн Мусайябдан эшитганимизнинг энг (ишонарлиси) шуки, Набий ﷺ Саъд ибн Убоданинг онаси қабрига бир ойдан кейин намоз ўқиган эдилар, дедилар.

حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ وَاقِدٍ، وَهُوَ ابْنُ عَمْرِو بْنِ سَعْدِ بْنِ مُعَاذٍ عَنْ نَافِعِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنْ مَسْعُودِ بْنِ الْحَكَمِ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ، أَنَّهُ ذُكِرَ الْقِيَامُ فِي الْجَنَائِزِ حَتَّى تُوضَعَ فَقَالَ عَلِيٌّ قَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ قَعَدَ ‏.‏ وَفِي الْبَابِ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ وَابْنِ عَبَّاسٍ ‏.‏ قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ عَلِيٍّ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ ‏.‏ وَفِيهِ رِوَايَةُ أَرْبَعَةٍ مِنَ التَّابِعِينَ بَعْضُهُمْ عَنْ بَعْضٍ ‏.‏ وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ بَعْضِ أَهْلِ الْعِلْمِ ‏.‏ قَالَ الشَّافِعِيُّ وَهَذَا أَصَحُّ شَيْءٍ فِي هَذَا الْبَابِ ‏.‏ وَهَذَا الْحَدِيثُ نَاسِخٌ لِلْحَدِيثِ الأَوَّلِ ‏"‏ إِذَا رَأَيْتُمُ الْجَنَازَةَ فَقُومُوا ‏"‏ ‏.‏ وَقَالَ أَحْمَدُ إِنْ شَاءَ قَامَ وَإِنْ شَاءَ لَمْ يَقُمْ ‏.‏ وَاحْتَجَّ بِأَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَدْ رُوِيَ عَنْهُ أَنَّهُ قَامَ ثُمَّ قَعَدَ ‏.‏ وَهَكَذَا قَالَ إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ ‏.‏ قَالَ أَبُو عِيسَى مَعْنَى قَوْلِ عَلِيٍّ قَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي الْجَنَازَةِ ثُمَّ قَعَدَ ‏.‏ يَقُولُ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا رَأَى الْجَنَازَةَ قَامَ ثُمَّ تَرَكَ ذَلِكَ بَعْدُ فَكَانَ لاَ يَقُومُ إِذَا رَأَى الْجَنَازَةَ ‏.‏

Masʼud ibn al-Hakamdan rivoyat qilinadi: Janoza (yerga) qoʻyilguncha uning uchun turish zikr qilindi. Shunda Ali (roziyallohu anhu): «Rasululloh ﷺ turdilar, soʻng (keyinroq) oʻtirdilar», dedi. Abu Iso aytdi: Alining hadisi hasan sahihdir. Unda toʻrtta tobeiy biri-biridan rivoyat qilgan. Baʼzi ilm ahli shunga amal qiladi. Shofiiy: bu bu bobdagi eng sahih (rivoyat)dir, dedi. Bu hadis: «Janozani koʻrsangiz turinglar» degan avvalgi hadisni nasx qiluvchidir. Ahmad: xohlasa tursin, xohlasa turmasin, dedi va Nabiy ﷺdan turib, soʻng oʻtirgani rivoyat qilinganini dalil qildi. Ishoq ibn Ibrohim ham shunday dedi. Abu Iso aytdi: Alining «Rasululloh ﷺ janozada turdilar, soʻng oʻtirdilar» degan soʻzining maʼnosi — Rasululloh ﷺ janozani koʻrganlarida turardilar, soʻng buni keyin tark qildilar va janozani koʻrganlarida turmaydigan boʻldilar, deyilganidir.Масъуд ибн ал-Ҳакамдан ривоят қилинади: Жаноза (ерга) қўйилгунча унинг учун туриш зикр қилинди. Шунда Али (розияллоҳу анҳу): «Расулуллоҳ ﷺ турдилар, сўнг (кейинроқ) ўтирдилар», деди. Абу Исо айтди: Алининг ҳадиси ҳасан саҳиҳдир. Унда тўртта тобеий бири-биридан ривоят қилган. Баъзи илм аҳли шунга амал қилади. Шофиий: бу бу бобдаги энг саҳиҳ (ривоят)дир, деди. Бу ҳадис: «Жанозани кўрсангиз туринглар» деган аввалги ҳадисни насх қилувчидир. Аҳмад: хоҳласа турсин, хоҳласа турмасин, деди ва Набий ﷺдан туриб, сўнг ўтиргани ривоят қилинганини далил қилди. Ишоқ ибн Иброҳим ҳам шундай деди. Абу Исо айтди: Алининг «Расулуллоҳ ﷺ жанозада турдилар, сўнг ўтирдилар» деган сўзининг маъноси — Расулуллоҳ ﷺ жанозани кўрганларида турардилар, сўнг буни кейин тарк қилдилар ва жанозани кўрганларида турмайдиган бўлдилар, дейилганидир.

حَدَّثَنَا نَصْرُ بْنُ عَلِيٍّ الْجَهْضَمِيُّ، وَأَبُو الْخَطَّابِ، زِيَادُ بْنُ يَحْيَى الْبَصْرِيُّ قَالاَ حَدَّثَنَا عَبْدُ رَبِّهِ بْنُ بَارِقٍ الْحَنَفِيُّ، قَالَ سَمِعْتُ جَدِّي أَبَا أُمِّي، سِمَاكَ بْنَ الْوَلِيدِ الْحَنَفِيَّ يُحَدِّثُ أَنَّهُ سَمِعَ ابْنَ عَبَّاسٍ، يُحَدِّثُ أَنَّهُ سَمِعَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ ‏"‏ مَنْ كَانَ لَهُ فَرَطَانِ مِنْ أُمَّتِي أَدْخَلَهُ اللَّهُ بِهِمَا الْجَنَّةَ ‏"‏ ‏.‏ فَقَالَتْ لَهُ عَائِشَةُ فَمَنْ كَانَ لَهُ فَرَطٌ مِنْ أُمَّتِكَ قَالَ ‏"‏ وَمَنْ كَانَ لَهُ فَرَطٌ يَا مُوَفَّقَةُ ‏"‏ ‏.‏ قَالَتْ فَمَنْ لَمْ يَكُنْ لَهُ فَرَطٌ مِنْ أُمَّتِكَ قَالَ ‏"‏ فَأَنَا فَرَطُ أُمَّتِي لَنْ يُصَابُوا بِمِثْلِي ‏"‏ ‏.‏ قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ لاَ نَعْرِفُهُ إِلاَّ مِنْ حَدِيثِ عَبْدِ رَبِّهِ بْنِ بَارِقٍ وَقَدْ رَوَى عَنْهُ غَيْرُ وَاحِدٍ مِنَ الأَئِمَّةِ ‏.‏ حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ سَعِيدٍ الْمُرَابِطِيُّ، حَدَّثَنَا حَبَّانُ بْنُ هِلاَلٍ، أَنْبَأَنَا عَبْدُ رَبِّهِ بْنُ بَارِقٍ، فَذَكَرَ نَحْوَهُ ‏.‏ وَسِمَاكُ بْنُ الْوَلِيدِ هُوَ أَبُو زُمَيْلٍ الْحَنَفِيُّ ‏.‏

Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: U Rasululloh ﷺ: «Kimning ummatimdan ikkita (oldinga yuborgan farzandi — farat) boʻlsa, Alloh uni ular sababli jannatga kiritadi», deyayotganlarini eshitdi. Shunda Oisha (roziyalloho anho) unga: «Ummatingizdan kimning bitta farati boʻlsa-chi?» dedi. U zot: «Kimning bitta farati boʻlsa ham (jannatga kiradi), ey muvaffaqa», dedilar. U: «Ummatingizdan kimning farati boʻlmasa-chi?» dedi. U zot: «Men ummatim uchun fartman (oldinga yuborilganman), ular menga oʻxshash (musibat) bilan hech qachon musibatlanmaydilar», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan gʻaribdir, biz uni faqat Abdurabbih ibn Boriqning hadisidan bilamiz va undan imomlardan bir nechtasi rivoyat qilgan. Simok ibn al-Validning kunyasi Abu Zumayl al-Hanafiydir.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: У Расулуллоҳ ﷺ: «Кимнинг умматимдан иккита (олдинга юборган фарзанди — фарат) бўлса, Аллоҳ уни улар сабабли жаннатга киритади», деяётганларини эшитди. Шунда Оиша (розияллоҳо анҳо) унга: «Умматингиздан кимнинг битта фарати бўлса-чи?» деди. У зот: «Кимнинг битта фарати бўлса ҳам (жаннатга киради), эй муваффақа», дедилар. У: «Умматингиздан кимнинг фарати бўлмаса-чи?» деди. У зот: «Мен умматим учун фартман (олдинга юборилганман), улар менга ўхшаш (мусибат) билан ҳеч қачон мусибатланмайдилар», дедилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан ғарибдир, биз уни фақат Абдураббиҳ ибн Бориқнинг ҳадисидан биламиз ва ундан имомлардан бир нечтаси ривоят қилган. Симок ибн ал-Валиднинг куняси Абу Зумайл ал-Ҳанафийдир.

حَدَّثَنَا مَحْمُودُ بْنُ غَيْلاَنَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُقْبَةَ، أَخُو قَبِيصَةَ بْنِ عُقْبَةَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ الثَّوْرِيُّ، عَنْ مُوسَى بْنِ عُبَيْدَةَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ كَعْبٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ إِنَّمَا كَانَتِ الْمُتْعَةُ فِي أَوَّلِ الإِسْلاَمِ كَانَ الرَّجُلُ يَقْدَمُ الْبَلْدَةَ لَيْسَ لَهُ بِهَا مَعْرِفَةٌ فَيَتَزَوَّجُ الْمَرْأَةَ بِقَدْرِ مَا يَرَى أَنَّهُ يُقِيمُ فَتَحْفَظُ لَهُ مَتَاعَهُ وَتُصْلِحُ لَهُ شَيْئَهُ حَتَّى إِذَا نَزَلَتِ الآيَةُ ‏:‏ ‏(‏ إِلاَّ عَلَى أَزْوَاجِهِمْ أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَانُهُمْ ‏)‏ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَكُلُّ فَرْجٍ سِوَى هَذَيْنِ فَهُوَ حَرَامٌ ‏.‏

Ibn Abbos (roziyallohu anhumo) aytdilar: Mutʼa faqat Islomning boshlanish davrida boʻlgan edi. Kishi oʻzi tanish boʻlmagan bir yurtga kelar, soʻng u yerda qancha turishni moʻljallasa, shuncha muddatga bir ayolga uylanar edi. Shunda u ayol uning matosini saqlab, ishini yoʻlga qoʻyib turardi. Toki: {…faqat oʻz juftlari yoki qoʻllari ostidagi (choʻrilari) bundan mustasno…} (Mominun 6) degan oyat nozil boʻldi. Ibn Abbos aytdi: Shu ikkovidan boshqa har bir frij haromdir.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо) айтдилар: Мутъа фақат Исломнинг бошланиш даврида бўлган эди. Киши ўзи таниш бўлмаган бир юртга келар, сўнг у ерда қанча туришни мўлжалласа, шунча муддатга бир аёлга уйланар эди. Шунда у аёл унинг матосини сақлаб, ишини йўлга қўйиб турарди. Токи: {…фақат ўз жуфтлари ёки қўллари остидаги (чўрилари) бундан мустасно…} (Моминун 6) деган оят нозил бўлди. Ибн Аббос айтди: Шу икковидан бошқа ҳар бир фриж ҳаромдир.