حَدَّثَنَا الْحُسَيْنُ بْنُ عِيسَى الْخُرَاسَانِيُّ الدَّامَغَانِيُّ، حَدَّثَنَا جَعْفَرُ بْنُ عَوْنٍ، حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ سَعْدٍ، حَدَّثَنَا نَافِعٌ، قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، يَقُولُ خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَى قُبَاءَ يُصَلِّي فِيهِ - قَالَ - فَجَاءَتْهُ الأَنْصَارُ فَسَلَّمُوا عَلَيْهِ وَهُوَ يُصَلِّي . قَالَ فَقُلْتُ لِبِلاَلٍ كَيْفَ رَأَيْتَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَرُدُّ عَلَيْهِمْ حِينَ كَانُوا يُسَلِّمُونَ عَلَيْهِ وَهُوَ يُصَلِّي قَالَ يَقُولُ هَكَذَا وَبَسَطَ كَفَّهُ . وَبَسَطَ جَعْفَرُ بْنُ عَوْنٍ كَفَّهُ وَجَعَلَ بَطْنَهُ أَسْفَلَ وَجَعَلَ ظَهْرَهُ إِلَى فَوْقٍ .
Nofeʼ aytadilar: Men Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)ning shunday deganlarini eshitdim: Rasululloh ﷺ Quboga namoz oʻqigani chiqdilar. Shunda ansorlar u zotning huzurlariga keldilar va u zot namoz oʻqiyotgan paytlarida salom berdilar. (Abdulloh) dedi: Men Bilolga: ‹Ular u zotga namoz oʻqiyotgan paytlarida salom berganlarida, Rasululloh ﷺ ularga qanday alik qaytarganlarini koʻrding?› dedim. U: ‹U zot mana bunday qilar edilar›, dedi va kaftini yozdi. Jaʼfar ibn Avn ham kaftini yozib, ichini past, ust tomonini yuqoriga qilib koʻrsatdi.Нофеъ айтадилар: Мен Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)нинг шундай деганларини эшитдим: Расулуллоҳ ﷺ Қубога намоз ўқигани чиқдилар. Шунда ансорлар у зотнинг ҳузурларига келдилар ва у зот намоз ўқиётган пайтларида салом бердилар. (Абдуллоҳ) деди: Мен Билолга: ‹Улар у зотга намоз ўқиётган пайтларида салом берганларида, Расулуллоҳ ﷺ уларга қандай алик қайтарганларини кўрдинг?› дедим. У: ‹У зот мана бундай қилар эдилар›, деди ва кафтини ёзди. Жаъфар ибн Авн ҳам кафтини ёзиб, ичини паст, уст томонини юқорига қилиб кўрсатди.
حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُعَاذٍ، حَدَّثَنَا أَبِي ح، وَحَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ بْنِ مَيْسَرَةَ، حَدَّثَنَا مُعَاذُ بْنُ مُعَاذٍ، - الْمَعْنَى وَاحِدٌ - قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ عَوْنٍ، قَالَ كُنْتُ أَسْأَلُ عَنْ الاِنْتِصَارِ، { وَلَمَنِ انْتَصَرَ بَعْدَ ظُلْمِهِ فَأُولَئِكَ مَا عَلَيْهِمْ مِنْ سَبِيلٍ } فَحَدَّثَنِي عَلِيُّ بْنُ زَيْدِ بْنِ جُدْعَانَ عَنْ أُمِّ مُحَمَّدٍ امْرَأَةِ أَبِيهِ قَالَ ابْنُ عَوْنٍ وَزَعَمُوا أَنَّهَا كَانَتْ تَدْخُلُ عَلَى أُمِّ الْمُؤْمِنِينَ قَالَتْ قَالَتْ أُمُّ الْمُؤْمِنِينَ دَخَلَ عَلَىَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَعِنْدَنَا زَيْنَبُ بِنْتُ جَحْشٍ فَجَعَلَ يَصْنَعُ شَيْئًا بِيَدِهِ فَقُلْتُ بِيَدِهِ حَتَّى فَطَنْتُهُ لَهَا فَأَمْسَكَ وَأَقْبَلَتْ زَيْنَبُ تَقْحَمُ لِعَائِشَةَ رضى الله عنها فَنَهَاهَا فَأَبَتْ أَنْ تَنْتَهِيَ فَقَالَ لِعَائِشَةَ " سُبِّيهَا " فَسَبَّتْهَا فَغَلَبَتْهَا فَانْطَلَقَتْ زَيْنَبُ إِلَى عَلِيٍّ رضى الله عنه فَقَالَتْ إِنَّ عَائِشَةَ رضى الله عنها وَقَعَتْ بِكُمْ وَفَعَلَتْ . فَجَاءَتْ فَاطِمَةُ فَقَالَ لَهَا " إِنَّهَا حِبَّةُ أَبِيكِ وَرَبِّ الْكَعْبَةِ " . فَانْصَرَفَتْ فَقَالَتْ لَهُمْ إِنِّي قُلْتُ لَهُ كَذَا وَكَذَا فَقَالَ لِي كَذَا وَكَذَا . قَالَ وَجَاءَ عَلِيٌّ رضى الله عنه إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَكَلَّمَهُ فِي ذَلِكَ .
Oisha — muminlar onasi (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi. Ibn Avn aytdi: Men {Albatta, oʻziga zulm qilingandan keyin (zolimdan) haqini olib gʻolib chiqqan kishilarga — ana oʻshalarga (malomat qilish uchun) hech qanday yoʻl yoʻqdir} (Shoʻro 41) (oyatidagi) intisor (haqni himoya qilib qasos olish) haqida soʻrar edim. Shunda Ali ibn Zayd ibn Judʼon menga otasining xotini Ummu Muhammaddan (rivoyat qilib) gapirib berdi. Ibn Avn aytdi: Ularning daʼvolaricha, u (ayol) muminlar onasining huzuriga kirib turar ekan. U (ayol) aytdi: Muminlar onasi shunday dedi: Rasululloh ﷺ huzurimga kirdilar, oldimizda esa Zaynab binti Jahsh bor edi. U zot qoʻllari bilan biror ish qila boshladilar. Men: «Qoʻlingiz bilan (ehtiyot boʻling)», deb, uni (Zaynabni) u zotga sezdirgunimcha (ishora qildim), shunda u zot toʻxtadilar. Zaynab esa kelib, Oisha (roziyallohu anho)ga (achchiq soʻzlar bilan) tashlana boshladi. U zot uni qaytardilar, ammo u toʻxtashdan bosh tortdi. Shunda u zot Oishaga: «Uni soʻkkin», dedilar. Bas, u (Oisha) uni soʻkib, ustidan gʻolib chiqdi. Soʻng Zaynab Alining oldiga borib: «Oisha (roziyallohu anho) sizlarga (yomon soʻzlar bilan) tashlandi va shunday-shunday qildi», dedi. Soʻng Fotima keldi, u zot unga: «U otangning suyuklisidir, Kaʼbaning Rabbiga qasam!» dedilar. Bas, u qaytib borib, ularga: «Men unga shunday-shunday dedim, u esa menga shunday-shunday dedi», dedi. (Roviy) aytdi: Soʻng Ali (roziyallohu anhu) Nabiy ﷺ ning oldiga kelib, bu haqda u zot bilan gaplashdi.Оиша — муминлар онаси (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади. Ибн Авн айтди: Мен {Албатта, ўзига зулм қилингандан кейин (золимдан) ҳақини олиб ғолиб чиққан кишиларга — ана ўшаларга (маломат қилиш учун) ҳеч қандай йўл йўқдир} (Шўро 41) (оятидаги) интисор (ҳақни ҳимоя қилиб қасос олиш) ҳақида сўрар эдим. Шунда Али ибн Зайд ибн Жудъон менга отасининг хотини Умму Муҳаммаддан (ривоят қилиб) гапириб берди. Ибн Авн айтди: Уларнинг даъволарича, у (аёл) муминлар онасининг ҳузурига кириб турар экан. У (аёл) айтди: Муминлар онаси шундай деди: Расулуллоҳ ﷺ ҳузуримга кирдилар, олдимизда эса Зайнаб бинти Жаҳш бор эди. У зот қўллари билан бирор иш қила бошладилар. Мен: «Қўлингиз билан (эҳтиёт бўлинг)», деб, уни (Зайнабни) у зотга сездиргунимча (ишора қилдим), шунда у зот тўхтадилар. Зайнаб эса келиб, Оиша (розияллоҳу анҳо)га (аччиқ сўзлар билан) ташлана бошлади. У зот уни қайтардилар, аммо у тўхташдан бош тортди. Шунда у зот Оишага: «Уни сўккин», дедилар. Бас, у (Оиша) уни сўкиб, устидан ғолиб чиқди. Сўнг Зайнаб Алининг олдига бориб: «Оиша (розияллоҳу анҳо) сизларга (ёмон сўзлар билан) ташланди ва шундай-шундай қилди», деди. Сўнг Фотима келди, у зот унга: «У отангнинг суюклисидир, Каъбанинг Раббига қасам!» дедилар. Бас, у қайтиб бориб, уларга: «Мен унга шундай-шундай дедим, у эса менга шундай-шундай деди», деди. (Ровий) айтди: Сўнг Али (розияллоҳу анҳу) Набий ﷺ нинг олдига келиб, бу ҳақда у зот билан гаплашди.