حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ حَدَّثَنَا يُونُسُ حَدَّثَنَا عَبِيدَةُ الْهُجَيْمِيُّ عَنْ أَبِي تَمِيمَةَ الْهُجَيْمِيِّ عَنْ أَبِي جُرَيٍّ جَابِرِ بْنِ سُلَيْمٍ قَالَأَتَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ مُحْتَبٍ بِشَمْلَةٍ لَهُ وَقَدْ وَقَعَ هُدْبُهَا عَلَى قَدَمَيْهِ فَقُلْتُ أَيُّكُمْ مُحَمَّدٌ أَوْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَوْمَأَ بِيَدِهِ إِلَى نَفْسِهِ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي مِنْ أَهْلِ الْبَادِيَةِ وَفِيَّ جَفَاؤُهُمْ فَأَوْصِنِي فَقَالَ لَا تَحْقِرَنَّ مِنْ الْمَعْرُوفِ شَيْئًا وَلَوْ أَنْ تَلْقَى أَخَاكَ وَوَجْهُكَ مُنْبَسِطٌ وَلَوْ أَنْ تُفْرِغَ مِنْ دَلْوِكَ فِي إِنَاءِ الْمُسْتَسْقِي وَإِنْ امْرُؤٌ شَتَمَكَ بِمَا يَعْلَمُ فِيكَ فَلَا تَشْتُمْهُ بِمَا تَعْلَمُ فِيهِ فَإِنَّهُ يَكُونُ لَكَ أَجْرُهُ وَعَلَيْهِ وِزْرُهُ وَإِيَّاكَ وَإِسْبَالَ الْإِزَارِ فَإِنَّ إِسْبَالَ الْإِزَارِ مِنْ الْمَخِيلَةِ وَإِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ لَا يُحِبُّ الْمَخِيلَةَ وَلَا تَسُبَّنَّ أَحَدًا فَمَا سَبَبْتُ بَعْدَهُ أَحَدًا وَلَا شَاةً وَلَا بَعِيرًا
Abu Juray Jobir ibn Sulaym aytdi: Men Allohning Rasuli ﷺ huzurlariga keldim. U zot oʻzlarining bir shamlalariga oʻralib, tizzalarini quchoklab oʻtirgan, uning popuklari ikki oyoqlariga tushib turgan edi. Men: «Qaysi biringiz Muhammad — yoki: Allohning Rasuli ﷺsiz?» dedim. Shunda u zot qoʻllari bilan oʻzlariga ishora qildilar. Men: «Ey Allohning Rasuli, men badiya ahlidanman, menda ularning qoʻpolligi bor. Menga vasiyat qiling», dedim. U zot: «Yaxshilikdan hech narsani kichik sanama — hatto birodaringni ochiq yuz bilan kutib olishing yoki oʻz chelagingdan suv soʻrovchining idishiga quyib berishing boʻlsa ham. Agar bir kishi seni oʻzida bilgan narsa bilan soʻksa, sen uni oʻzida bilgan narsa bilan soʻkma; chunki uning ajri senga, gunohi esa unga boʻladi. Izorni suddirishdan saqlan, chunki izorni suddirish kibrdandir; Alloh azza va jalla esa kibrni yoqtirmaydi. Va hech kimni soʻkma», dedilar. Shundan keyin men hech kimni — na qoʻyni, na tuyani soʻkmadim.Абу Журай Жобир ибн Сулайм айтди: Мен Аллоҳнинг Расули ﷺ ҳузурларига келдим. У зот ўзларининг бир шамлаларига ўралиб, тиззаларини қучоклаб ўтирган, унинг попуклари икки оёқларига тушиб турган эди. Мен: «Қайси бирингиз Муҳаммад — ёки: Аллоҳнинг Расули ﷺсиз?» дедим. Шунда у зот қўллари билан ўзларига ишора қилдилар. Мен: «Эй Аллоҳнинг Расули, мен бадия аҳлиданман, менда уларнинг қўполлиги бор. Менга васият қилинг», дедим. У зот: «Яхшиликдан ҳеч нарсани кичик санама — ҳатто биродарингни очиқ юз билан кутиб олишинг ёки ўз челагингдан сув сўровчининг идишига қуйиб беришинг бўлса ҳам. Агар бир киши сени ўзида билган нарса билан сўкса, сен уни ўзида билган нарса билан сўкма; чунки унинг ажри сенга, гуноҳи эса унга бўлади. Изорни суддиришдан сақлан, чунки изорни суддириш кибрдандир; Аллоҳ азза ва жалла эса кибрни ёқтирмайди. Ва ҳеч кимни сўкма», дедилар. Шундан кейин мен ҳеч кимни — на қўйни, на туяни сўкмадим.