أَخْبَرَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ الْحَسَنِ، وَيُوسُفُ بْنُ سَعِيدٍ، - وَاللَّفْظُ لَهُ - قَالاَ حَدَّثَنَا حَجَّاجٌ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، قَالَ حَدَّثَنِي عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ أَبِي مَحْذُورَةَ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ مُحَيْرِيزٍ، أَخْبَرَهُ - وَكَانَ، يَتِيمًا فِي حَجْرِ أَبِي مَحْذُورَةَ حَتَّى جَهَّزَهُ إِلَى الشَّامِ - قَالَ قُلْتُ لأَبِي مَحْذُورَةَ إِنِّي خَارِجٌ إِلَى الشَّامِ وَأَخْشَى أَنْ أُسْأَلَ عَنْ تَأْذِينِكَ فَأَخْبَرَنِي أَنَّ أَبَا مَحْذُورَةَ قَالَ لَهُ خَرَجْتُ فِي نَفَرٍ فَكُنَّا بِبَعْضِ طَرِيقِ حُنَيْنٍ مَقْفَلَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ حُنَيْنٍ فَلَقِيَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي بَعْضِ الطَّرِيقِ فَأَذَّنَ مُؤَذِّنُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِالصَّلاَةِ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَمِعْنَا صَوْتَ الْمُؤَذِّنِ وَنَحْنُ عَنْهُ مُتَنَكِّبُونَ فَظَلِلْنَا نَحْكِيهِ وَنَهْزَأُ بِهِ فَسَمِعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الصَّوْتَ فَأَرْسَلَ إِلَيْنَا حَتَّى وَقَفْنَا بَيْنَ يَدَيْهِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَيُّكُمُ الَّذِي سَمِعْتُ صَوْتَهُ قَدِ ارْتَفَعَ " . فَأَشَارَ الْقَوْمُ إِلَىَّ وَصَدَقُوا فَأَرْسَلَهُمْ كُلَّهُمْ وَحَبَسَنِي فَقَالَ " قُمْ فَأَذِّنْ بِالصَّلاَةِ " . فَقُمْتُ فَأَلْقَى عَلَىَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم التَّأْذِينَ هُوَ بِنَفْسِهِ قَالَ " قُلِ اللَّهُ أَكْبَرُ اللَّهُ أَكْبَرُ اللَّهُ أَكْبَرُ اللَّهُ أَكْبَرُ أَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ أَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ " . ثُمَّ قَالَ " ارْجِعْ فَامْدُدْ صَوْتَكَ " . ثُمَّ قَالَ " قُلْ أَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ أَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ حَىَّ عَلَى الصَّلاَةِ حَىَّ عَلَى الصَّلاَةِ حَىَّ عَلَى الْفَلاَحِ حَىَّ عَلَى الْفَلاَحِ اللَّهُ أَكْبَرُ اللَّهُ أَكْبَرُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ " . ثُمَّ دَعَانِي حِينَ قَضَيْتُ التَّأْذِينَ فَأَعْطَانِي صُرَّةً فِيهَا شَىْءٌ مِنْ فِضَّةٍ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مُرْنِي بِالتَّأْذِينِ بِمَكَّةَ . فَقَالَ " قَدْ أَمَرْتُكَ بِهِ " . فَقَدِمْتُ عَلَى عَتَّابِ بْنِ أَسِيدٍ عَامِلِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِمَكَّةَ فَأَذَّنْتُ مَعَهُ بِالصَّلاَةِ عَنْ أَمْرِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم .
Abu Mahzura (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Bir necha kishi bilan chiqdim, Rasululloh ﷺ Hunayndan qaytayotgan paytlarida biz Hunayn yoʻlining bir qismida edik. Rasululloh ﷺ yoʻlning bir joyida bizga duch keldilar. Rasululloh ﷺning muazzinlari u zotning huzurlarida namozga azon aytdi. Biz undan yuz oʻgirgan holda muazzinning ovozini eshitib, uni masxara qilib qaytarib turdik. Rasululloh ﷺ ovozni eshitib, bizga (kishi) yubordilar, toki u zotning huzurlarida toʻxtadik. Rasululloh ﷺ: ‹Qaysingizning ovozini eshitdim — u koʻtarildi?› dedilar. Odamlar menga ishora qilishdi va rost aytishdi. U zot hammalarini yuborib, meni ushlab qoldilar-da: ‹Tur va namozga azon ayt›, dedilar. Men turdim, Rasululloh ﷺ azonni menga oʻzlari oʻrgatdilar. U zot: ‹Ayt: Allohu akbar, Allohu akbar, Allohu akbar, Allohu akbar. Ashhadu an la ilaha illalloh, ashhadu an la ilaha illalloh. Ashhadu anna Muhammadan rasululloh, ashhadu anna Muhammadan rasululloh›, dedilar. Soʻng: ‹Qaytar va ovozingni choʻz›, dedilar. Soʻng: ‹Ayt: Ashhadu an la ilaha illalloh, ashhadu an la ilaha illalloh. Ashhadu anna Muhammadan rasululloh, ashhadu anna Muhammadan rasululloh. Hayya alas-solah, hayya alas-solah. Hayya alal-falah, hayya alal-falah. Allohu akbar, Allohu akbar. La ilaha illalloh›, dedilar. Men azonni tugatganimdan soʻng, u zot meni chaqirib, ichida bir oz kumush boʻlgan hamyonni berdilar. Men: ‹Ey Allohning Rasuli, menga Makkada azon aytishni buyuring›, dedim. U zot: ‹Seni bunga buyurdim›, dedilar. Shundan soʻng men Rasululloh ﷺning Makkadagi omillari Attob ibn Asid huzuriga bordim va Rasululloh ﷺning buyruqlari bilan u bilan birga namozga azon aytdim.»Абу Маҳзура (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «Бир неча киши билан чиқдим, Расулуллоҳ ﷺ Ҳунайндан қайтаётган пайтларида биз Ҳунайн йўлининг бир қисмида эдик. Расулуллоҳ ﷺ йўлнинг бир жойида бизга дуч келдилар. Расулуллоҳ ﷺнинг муаззинлари у зотнинг ҳузурларида намозга азон айтди. Биз ундан юз ўгирган ҳолда муаззиннинг овозини эшитиб, уни масхара қилиб қайтариб турдик. Расулуллоҳ ﷺ овозни эшитиб, бизга (киши) юбордилар, токи у зотнинг ҳузурларида тўхтадик. Расулуллоҳ ﷺ: ‹Қайсингизнинг овозини эшитдим — у кўтарилди?› дедилар. Одамлар менга ишора қилишди ва рост айтишди. У зот ҳаммаларини юбориб, мени ушлаб қолдилар-да: ‹Тур ва намозга азон айт›, дедилар. Мен турдим, Расулуллоҳ ﷺ азонни менга ўзлари ўргатдилар. У зот: ‹Айт: Аллоҳу акбар, Аллоҳу акбар, Аллоҳу акбар, Аллоҳу акбар. Ашҳаду ан ла илаҳа иллаллоҳ, ашҳаду ан ла илаҳа иллаллоҳ. Ашҳаду анна Муҳаммадан расулуллоҳ, ашҳаду анна Муҳаммадан расулуллоҳ›, дедилар. Сўнг: ‹Қайтар ва овозингни чўз›, дедилар. Сўнг: ‹Айт: Ашҳаду ан ла илаҳа иллаллоҳ, ашҳаду ан ла илаҳа иллаллоҳ. Ашҳаду анна Муҳаммадан расулуллоҳ, ашҳаду анна Муҳаммадан расулуллоҳ. Ҳайя алас-солаҳ, ҳайя алас-солаҳ. Ҳайя алал-фалаҳ, ҳайя алал-фалаҳ. Аллоҳу акбар, Аллоҳу акбар. Ла илаҳа иллаллоҳ›, дедилар. Мен азонни тугатганимдан сўнг, у зот мени чақириб, ичида бир оз кумуш бўлган ҳамённи бердилар. Мен: ‹Эй Аллоҳнинг Расули, менга Маккада азон айтишни буюринг›, дедим. У зот: ‹Сени бунга буюрдим›, дедилар. Шундан сўнг мен Расулуллоҳ ﷺнинг Маккадаги омиллари Аттоб ибн Асид ҳузурига бордим ва Расулуллоҳ ﷺнинг буйруқлари билан у билан бирга намозга азон айтдим.»