حَدَّثَنَا أَزْهَرُ بْنُ الْقَاسِمِ الرَّاسِبِيُّ حَدَّثَنَا زَكَرِيَّا بْنُ إِسْحَاقَ عَنِ الْوَلِيدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ شُمَيْلَةَ عَنْ أَبِي طَرِيفٍ قَالَكُنْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حِينَ حَاصَرَ الطَّائِفَ وَكَانَ يُصَلِّي بِنَا صَلَاةَ الْعَصْرِ حَتَّى لَوْ أَنَّ رَجُلًا رَمَى لَرَأَى مَوْقِعَ نَبْلِهِ
Abu Turayf (roziyallohu anhu) aytdi: Men Rasululloh ﷺ Toifni qamal qilganlarida u zot bilan birga edim. U zot bizga asr namozini shunday (erta) oʻqir edilarki, agar bir kishi (oʻq) otsa, oʻqi tushgan joyni koʻrar edi.Абу Турайф (розияллоҳу анҳу) айтди: Мен Расулуллоҳ ﷺ Тоифни қамал қилганларида у зот билан бирга эдим. У зот бизга аср намозини шундай (эрта) ўқир эдиларки, агар бир киши (ўқ) отса, ўқи тушган жойни кўрар эди.