قَالَ حَدَّثَنَا عَفَّانُ قَالَ حَدَّثَنَا وُهَيْبٌ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُثْمَانَ بْنِ خُثَيْمٍ عَنْ عَمْرِو بْنِ الْقَارِيِّ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ عَمْرِو بْنِ الْقَارِيِّأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدِمَ فَخَلَّفَ سَعْدًا مَرِيضًا حَيْثُ خَرَجَ إِلَى حُنَيْنٍ فَلَمَّا قَدِمَ مِنْ جِعِرَّانَةَ مُعْتَمِرًا دَخَلَ عَلَيْهِ وَهُوَ وَجِعٌ مَغْلُوبٌ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ لِي مَالًا وَإِنِّي أُورَثُ كَلَالَةً أَفَأُوصِي بِمَالِي كُلِّهِ أَوْ أَتَصَدَّقُ بِهِ قَالَ لَا قَالَ أَفَأُوصِي بِثُلُثَيْهِ قَالَ لَا قَالَ أَفَأُوصِي بِشَطْرِهِ قَالَ لَا قَالَ أَفَأُوصِي بِثُلُثِهِ قَالَ نَعَمْ وَذَاكَ كَثِيرٌ قَالَ أَيْ رَسُولَ اللَّهِ أَمُوتُ بِالدَّارِ الَّتِي خَرَجْتُ مِنْهَا مُهَاجِرًا قَالَ إِنِّي لَأَرْجُو أَنْ يَرْفَعَكَ اللَّهُ فَيَنْكَأَ بِكَ أَقْوَامًا وَيَنْفَعَ بِكَ آخَرِينَ يَا عَمْرُو بْنَ الْقَارِيِّ إِنْ مَاتَ سَعْدٌ بَعْدِي فَهَا هُنَا فَادْفِنْهُ نَحْوَ طَرِيقِ الْمَدِينَةِ وَأَشَارَ بِيَدِهِ هَكَذَا
Amr ibn al-Qoriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinishicha, Rasululloh ﷺ Hunaynga chiqqanlarida Saʼdni kasal holda qoldirgan edilar. Jiʼrronadan umra qilib kelganlarida uning huzuriga kirdilar, u ogʻriqdan holdan toygan edi. U: «Yo Rasululloh, mening molim bor, menga kalola (yaqin vorissiz) meros qolmoqda. Molimning hammasini vasiyat qilaymi yoki uni sadaqa qilaymi?» dedi. U zot: «Yoʻq», dedilar. U: «Uning uchdan ikkisini vasiyat qilaymi?» dedi. U zot: «Yoʻq», dedilar. U: «Yarmini vasiyat qilaymi?» dedi. U zot: «Yoʻq», dedilar. U: «Uchdan birini vasiyat qilaymi?» dedi. U zot: «Ha, u ham koʻpdir», dedilar. U: «Yo Rasululloh, men muhojir boʻlib chiqqan yurtimda oʻlamanmi?» dedi. U zot: «Men Alloh seni koʻtarishini, sen sababli baʼzi qavmlarga zarar yetkazib, boshqalarga naf berishini umid qilaman. Ey Amr ibn al-Qoriy, agar Saʼd mendan keyin vafot etsa, uni mana shu yerga, Madina yoʻli tomoniga dafn qil», dedilar va qoʻllari bilan shunday ishora qildilar.Амр ибн ал-Қорий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинишича, Расулуллоҳ ﷺ Ҳунайнга чиққанларида Саъдни касал ҳолда қолдирган эдилар. Жиърронадан умра қилиб келганларида унинг ҳузурига кирдилар, у оғриқдан ҳолдан тойган эди. У: «Ё Расулуллоҳ, менинг молим бор, менга калола (яқин вориссиз) мерос қолмоқда. Молимнинг ҳаммасини васият қилайми ёки уни садақа қилайми?» деди. У зот: «Йўқ», дедилар. У: «Унинг учдан иккисини васият қилайми?» деди. У зот: «Йўқ», дедилар. У: «Ярмини васият қилайми?» деди. У зот: «Йўқ», дедилар. У: «Учдан бирини васият қилайми?» деди. У зот: «Ҳа, у ҳам кўпдир», дедилар. У: «Ё Расулуллоҳ, мен муҳожир бўлиб чиққан юртимда ўламанми?» деди. У зот: «Мен Аллоҳ сени кўтаришини, сен сабабли баъзи қавмларга зарар етказиб, бошқаларга наф беришини умид қиламан. Эй Амр ибн ал-Қорий, агар Саъд мендан кейин вафот этса, уни мана шу ерга, Мадина йўли томонига дафн қил», дедилар ва қўллари билан шундай ишора қилдилар.