Avs ibn Huzayfa

قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الطَّائِفِيُّ عَنْ عُثْمَانَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَوْسٍ الثَّقَفِيِّ عَنْ جَدِّهِ أَوْسِ بْنِ حُذَيْفَةَ قَالَكُنْتُ فِي الْوَفْدِ الَّذِينَ أَتَوْا النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَسْلَمُوا مِنْ ثَقِيفٍ مِنْ بَنِي مَالِكٍ أَنْزَلَنَا فِي قُبَّةٍ لَهُ فَكَانَ يَخْتَلِفُ إِلَيْنَا بَيْنَ بُيُوتِهِ وَبَيْنَ الْمَسْجِدِ فَإِذَا صَلَّى الْعِشَاءَ الْآخِرَةَ انْصَرَفَ إِلَيْنَا وَلَا نَبْرَحُ حَتَّى يُحَدِّثَنَا وَيَشْتَكِي قُرَيْشًا وَيَشْتَكِي أَهْلَ مَكَّةَ ثُمَّ يَقُولُ لَا سَوَاءَ كُنَّا بِمَكَّةَ مُسْتَذَلِّينَ وَمُسْتَضْعَفِينَ فَلَمَّا خَرَجْنَا إِلَى الْمَدِينَةِ كَانَتْ سِجَالُ الْحَرْبِ عَلَيْنَا وَلَنَا فَمَكَثَ عَنَّا لَيْلَةً لَمْ يَأْتِنَا حَتَّى طَالَ ذَلِكَ عَلَيْنَا بَعْدَ الْعِشَاءِ قَالَ قُلْنَا مَا أَمْكَثَكَ عَنَّا يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ طَرَأَ عَلَيَّ حِزْبٌ مِنْ الْقُرْآنِ فَأَرَدْتُ أَنْ لَا أَخْرُجَ حَتَّى أَقْضِيَهُ قَالَ فَسَأَلْنَا أَصْحَابَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حِينَ أَصْبَحْنَا قَالَ قُلْنَا كَيْفَ تُحَزِّبُونَ الْقُرْآنَ قَالُوا نُحَزِّبُهُ ثَلَاثَ سُوَرٍ وَخَمْسَ سُوَرٍ وَسَبْعَ سُوَرٍ وَتِسْعَ سُوَرٍ وَإِحْدَى عَشْرَةَ سُورَةً وَثَلَاثَ عَشْرَةَ سُورَةً وَحِزْبَ الْمُفَصَّلِ مِنْ قَافْ حَتَّى يُخْتَمَ

Avs ibn Huzayfa (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men Nabiy ﷺ huzurlariga kelgan, Saqifning Banu Molikidan boʻlgan va islomni qabul qilgan elchilar orasida edim. U zot bizni oʻzlarining bir chodirlariga tushirdilar. U zot uylari bilan masjid oʻrtasida biznikiga qatnab turardilar. Xufton namozini oʻqiganlarida huzurimizga qaytardilar va biz u zot bizga soʻzlab bermagunlaricha ketmasdik. U zot Qurayshdan shikoyat qilar, Makka ahlidan shikoyat qilar, soʻng: «(Ular bilan biz) teng emasmiz: biz Makkada xor va zaif edik, Madinaga chiqqanimizdan keyin esa urush goh bizning zararimizga, goh foydamizga (navbatma-navbat) boʻldi», der edilar. Bir kecha u zot bizdan (uzoq) qolib, huzurimizga kelmadilar, hatto xuftondan keyin bu bizga uzoq tuyuldi. Biz: «Ey Allohning Rasuli, nima sizni bizdan (uzoq) ushlab qoldi?» dedik. U zot: «Menga Qurʼondan bir hizb (vazifa) tushib qoldi, uni ado qilmagunimcha chiqmaslikni istadim», dedilar. Tong otganida biz Rasululloh ﷺning sahobalaridan soʻradik: «Sizlar Qurʼonni qanday hizblarga boʻlasizlar?» dedik. Ular: «Uni uch sura, besh sura, yetti sura, toʻqqiz sura, oʻn bir sura, oʻn uch sura va Qofdan boshlab xatm qilinguncha mufassal hizbi (tarzida) boʻlamiz», dedilar.Авс ибн Ҳузайфа (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен Набий ﷺ ҳузурларига келган, Сақифнинг Бану Моликидан бўлган ва исломни қабул қилган элчилар орасида эдим. У зот бизни ўзларининг бир чодирларига туширдилар. У зот уйлари билан масжид ўртасида бизникига қатнаб турардилар. Хуфтон намозини ўқиганларида ҳузуримизга қайтардилар ва биз у зот бизга сўзлаб бермагунларича кетмасдик. У зот Қурайшдан шикоят қилар, Макка аҳлидан шикоят қилар, сўнг: «(Улар билан биз) тенг эмасмиз: биз Маккада хор ва заиф эдик, Мадинага чиққанимиздан кейин эса уруш гоҳ бизнинг зараримизга, гоҳ фойдамизга (навбатма-навбат) бўлди», дер эдилар. Бир кеча у зот биздан (узоқ) қолиб, ҳузуримизга келмадилар, ҳатто хуфтондан кейин бу бизга узоқ туюлди. Биз: «Эй Аллоҳнинг Расули, нима сизни биздан (узоқ) ушлаб қолди?» дедик. У зот: «Менга Қуръондан бир ҳизб (вазифа) тушиб қолди, уни адо қилмагунимча чиқмасликни истадим», дедилар. Тонг отганида биз Расулуллоҳ ﷺнинг саҳобаларидан сўрадик: «Сизлар Қуръонни қандай ҳизбларга бўласизлар?» дедик. Улар: «Уни уч сура, беш сура, етти сура, тўққиз сура, ўн бир сура, ўн уч сура ва Қофдан бошлаб хатм қилингунча муфассал ҳизби (тарзида) бўламиз», дедилар.

حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الطَّائِفِيُّ عَنْ عُثْمَانَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَوْسٍ الثَّقَفِيِّ عَنْ جَدِّهِ أَوْسِ بْنِ حُذَيْفَةَ قَالَكُنْتُ فِي الْوَفْدِ الَّذِينَ أَتَوْا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَسْلَمُوا مِنْ ثَقِيفٍ مِنْ بَنِي مَالِكٍ أَنْزَلَنَا فِي قُبَّةٍ لَهُ فَكَانَ يَخْتَلِفُ إِلَيْنَا بَيْنَ بُيُوتِهِ وَبَيْنَ الْمَسْجِدِ فَإِذَا صَلَّى الْعِشَاءَ الْآخِرَةَ انْصَرَفَ إِلَيْنَا فَلَا يَبْرَحُ يُحَدِّثُنَا وَيَشْتَكِي قُرَيْشًا وَيَشْتَكِي أَهْلَ مَكَّةَ ثُمَّ يَقُولُ لَا سَوَاءَ كُنَّا بِمَكَّةَ مُسْتَذَلِّينَ أَوْ مُسْتَضْعَفِينَ فَلَمَّا خَرَجْنَا إِلَى الْمَدِينَةِ كَانَتْ سِجَالُ الْحَرْبِ عَلَيْنَا وَلَنَا فَمَكَثَ عَنَّا لَيْلَةً لَمْ يَأْتِنَا حَتَّى طَالَ ذَلِكَ عَلَيْنَا بَعْدَ الْعِشَاءِ قَالَ قُلْنَا مَا أَمْكَثَكَ عَنَّا يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ طَرَأَ عَنِّي حِزْبٌ مِنْ الْقُرْآنِ فَأَرَدْتُ أَنْ لَا أَخْرُجَ حَتَّى أَقْضِيَهُ فَسَأَلْنَا أَصْحَابَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حِينَ أَصْبَحْنَا قَالَ قُلْنَا كَيْفَ تُحَزِّبُونَ الْقُرْآنَ قَالُوا نُحَزِّبُهُ سِتَّ سُوَرٍ وَخَمْسَ سُوَرٍ وَسَبْعَ سُوَرٍ وَتِسْعَ سُوَرٍ وَإِحْدَى عَشْرَةَ سُورَةً وَثَلَاثَ عَشْرَةَ سُورَةً وَحِزْبُ الْمُفَصَّلِ مِنْ ق حَتَّى تَخْتِمَ

Avs ibn Huzayfa (roziyallohu anhu) aytdi: Men Rasululloh ﷺ huzurlariga kelgan — Saqifning Banu Molik urugʻidan islomni qabul qilgan — vakillar orasida edim. U zot bizni oʻzlarining bir chodirlariga tushirdilar. U zot uylari bilan masjid orasida bizning oldimizga kelib turar edilar. Xufton namozini oʻqigach, bizning oldimizga qaytar va bizga hadis aytishdan toʻxtamas, Quraysh ustidan, Makka ahli ustidan shikoyat qilar, soʻng: «Barobar emas: biz Makkada xor va zaif holda edik. Madinaga chiqqanimizdan keyin esa urush navbati goh bizning ziyonimizga, goh foydamizga boʻldi», der edilar. Bir kecha u zot bizning oldimizga kelmay qoldilar; xuftondan keyin bu bizga uzoq tuyuldi. Biz: «Ey Allohning Rasuli, nima sizni bizdan kechiktirdi?» dedik. U zot: «Menga Qurʼondan bir hizb qoldi, uni ado qilmagunimcha chiqmaslikni istadim», dedilar. Tongga chiqqanimizda biz Rasululloh ﷺning sahobalaridan soʻradik. Biz: «Sizlar Qurʼonni qanday hizblarga boʻlasizlar?» dedik. Ular: «Biz uni olti sura, besh sura, yetti sura, toʻqqiz sura, oʻn bir sura va oʻn uch sura qilib boʻlamiz; mufassal hizbi esa Qofdan xatm qilguningizgacha boʻladi», dedilar.Авс ибн Ҳузайфа (розияллоҳу анҳу) айтди: Мен Расулуллоҳ ﷺ ҳузурларига келган — Сақифнинг Бану Молик уруғидан исломни қабул қилган — вакиллар орасида эдим. У зот бизни ўзларининг бир чодирларига туширдилар. У зот уйлари билан масжид орасида бизнинг олдимизга келиб турар эдилар. Хуфтон намозини ўқигач, бизнинг олдимизга қайтар ва бизга ҳадис айтишдан тўхтамас, Қурайш устидан, Макка аҳли устидан шикоят қилар, сўнг: «Баробар эмас: биз Маккада хор ва заиф ҳолда эдик. Мадинага чиққанимиздан кейин эса уруш навбати гоҳ бизнинг зиёнимизга, гоҳ фойдамизга бўлди», дер эдилар. Бир кеча у зот бизнинг олдимизга келмай қолдилар; хуфтондан кейин бу бизга узоқ туюлди. Биз: «Эй Аллоҳнинг Расули, нима сизни биздан кечиктирди?» дедик. У зот: «Менга Қуръондан бир ҳизб қолди, уни адо қилмагунимча чиқмасликни истадим», дедилар. Тонгга чиққанимизда биз Расулуллоҳ ﷺнинг саҳобаларидан сўрадик. Биз: «Сизлар Қуръонни қандай ҳизбларга бўласизлар?» дедик. Улар: «Биз уни олти сура, беш сура, етти сура, тўққиз сура, ўн бир сура ва ўн уч сура қилиб бўламиз; муфассал ҳизби эса Қофдан хатм қилгунингизгача бўлади», дедилар.