حَدَّثَنَا حَسَنٌ حَدَّثَنَا ابْنُ لَهِيعَةَ حَدَّثَنَا بَكْرُ بْنُ سَوَادَةَ عَنْ زِيَادِ بْنِ نُعَيْمٍ الْحَضْرَمِيِّ أَنَّ ابْنَ حَزْمٍ إِمَّا عَمْرٌو وَإِمَّا عُمَارَةُ قَالَرَآنِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَنَا مُتَّكِئٌ عَلَى قَبْرٍ فَقَالَ انْزِلْ عَنْ الْقَبْرِ لَا تُؤْذِ صَاحِبَ الْقَبْرِ وَلَا يُؤْذِيكَ
Ibn Hazm — yo Amr, yo Umora — aytadi: Rasululloh ﷺ meni bir qabrga suyanib turgan holimda koʻrib: «Qabr ustidan tush, qabr sohibiga ozor berma, u ham senga ozor bermasin», dedilar.Ибн Ҳазм — ё Амр, ё Умора — айтади: Расулуллоҳ ﷺ мени бир қабрга суяниб турган ҳолимда кўриб: «Қабр устидан туш, қабр соҳибига озор берма, у ҳам сенга озор бермасин», дедилар.