حَدَّثَنَا زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الصَّمَدِ بْنُ عَبْدِ الْوَارِثِ، حَدَّثَنَا هَمَّامٌ، ح وَحَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا عِكْرِمَةُ بْنُ عَمَّارٍ، ح وَحَدَّثَنِي سَلَمَةُ بْنُ شَبِيبٍ، حَدَّثَنَا أَبُو الْمُغِيرَةِ، حَدَّثَنَا الأَوْزَاعِيُّ، كُلُّهُمْ عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ، عَنْ أَنَسِ، بْنِ مَالِكٍ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِهَذَا الْحَدِيثِ . وَفِي حَدِيثِ عِكْرِمَةَ بْنِ عَمَّارٍ مِنَ الزِّيَادَةِ قَالَ ثُمَّ جَبَذَهُ إِلَيْهِ جَبْذَةً رَجَعَ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي نَحْرِ الأَعْرَابِيِّ . وَفِي حَدِيثِ هَمَّامٍ فَجَاذَبَهُ حَتَّى انْشَقَّ الْبُرْدُ وَحَتَّى بَقِيَتْ حَاشِيَتُهُ فِي عُنُقِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم .
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Bu hadis Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan, u Nabiy ﷺ dan boshqa yoʻl bilan ham rivoyat qilingan. Ikrima ibn Ammorning hadisida (quyidagi) ziyoda (qoʻshimcha) bor: «Soʻng u (aʼrobiy) ridoni oʻziga tomon shunday tortdiki, Allohning Nabiysi ﷺ aʼrobiyning koʻkragiga (qarab) qaytib (egilib) qoldilar». Hammomning hadisida esa: «U (aʼrobiy) ridoni shunchalik tortishdiki, hatto burd (yopinchiq) yirtilib, uning hoshiyasi Rasululloh ﷺ ning boʻyinlarida qolib ketdi», deyilgan.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Бу ҳадис Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан, у Набий ﷺ дан бошқа йўл билан ҳам ривоят қилинган. Икрима ибн Амморнинг ҳадисида (қуйидаги) зиёда (қўшимча) бор: «Сўнг у (аъробий) ридони ўзига томон шундай тортдики, Аллоҳнинг Набийси ﷺ аъробийнинг кўкрагига (қараб) қайтиб (эгилиб) қолдилар». Ҳаммомнинг ҳадисида эса: «У (аъробий) ридони шунчалик тортишдики, ҳатто бурд (ёпинчиқ) йиртилиб, унинг ҳошияси Расулуллоҳ ﷺ нинг бўйинларида қолиб кетди», дейилган.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الرُّومِيِّ الْيَمَامِيُّ، وَعَبَّاسُ بْنُ عَبْدِ الْعَظِيمِ الْعَنْبَرِيُّ، وَأَحْمَدُ بْنُ،
جَعْفَرٍ الْمَعْقِرِيُّ قَالُوا حَدَّثَنَا النَّضْرُ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا عِكْرِمَةُ، - وَهُوَ ابْنُ عَمَّارٍ - حَدَّثَنَا
أَبُو النَّجَاشِيِّ، حَدَّثَنِي رَافِعُ بْنُ خَدِيجٍ، قَالَ قَدِمَ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْمَدِينَةَ وَهُمْ
يَأْبُرُونَ النَّخْلَ يَقُولُونَ يُلَقِّحُونَ النَّخْلَ فَقَالَ " مَا تَصْنَعُونَ " . قَالُوا كُنَّا نَصْنَعُهُ قَالَ "
لَعَلَّكُمْ لَوْ لَمْ تَفْعَلُوا كَانَ خَيْرًا " . فَتَرَكُوهُ فَنَفَضَتْ أَوْ فَنَقَصَتْ - قَالَ - فَذَكَرُوا ذَلِكَ لَهُ
فَقَالَ " إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ إِذَا أَمَرْتُكُمْ بِشَىْءٍ مِنْ دِينِكُمْ فَخُذُوا بِهِ وَإِذَا أَمَرْتُكُمْ بِشَىْءٍ مِنْ رَأْىٍ
فَإِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ " . قَالَ عِكْرِمَةُ أَوْ نَحْوَ هَذَا . قَالَ الْمَعْقِرِيُّ فَنَفَضَتْ . وَلَمْ يَشُكَّ .
Rofiʼ ibn Xadij (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Allohning Nabiysi ﷺ Madinaga keldilar, ular esa xurmoni changlatardilar — yaʼni xurmoni urugʻlantirardilar. U zot: «Nima qilyapsizlar?» dedilar. Ular: «Biz buni qilib turardik», dedilar. U zot: «Agar buni qilmasangizlar, ehtimol yaxshiroq boʻlur», dedilar. Shunda ular uni tark qildilar, (xurmo hosili) toʻkildi yoki kamaydi. (Roviy) dedi: ular buni u zotga aytdilar. Shunda u zot: «Men faqat bir insonman. Sizlarga diningizdan bir narsani buyursam, uni olinglar. Sizlarga oʻz raʼyimdan (fikrimdan) bir narsani buyursam, men faqat bir insonman», dedilar. Ikrima: «Yoki shunga oʻxshash», dedi. Al-Maʼqiriy: «toʻkildi», dedi va shubha qilmadi.Рофиъ ибн Хадиж (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Аллоҳнинг Набийси ﷺ Мадинага келдилар, улар эса хурмони чанглатардилар — яъни хурмони уруғлантирардилар. У зот: «Нима қиляпсизлар?» дедилар. Улар: «Биз буни қилиб турардик», дедилар. У зот: «Агар буни қилмасангизлар, эҳтимол яхшироқ бўлур», дедилар. Шунда улар уни тарк қилдилар, (хурмо ҳосили) тўкилди ёки камайди. (Ровий) деди: улар буни у зотга айтдилар. Шунда у зот: «Мен фақат бир инсонман. Сизларга динингиздан бир нарсани буюрсам, уни олинглар. Сизларга ўз раъйимдан (фикримдан) бир нарсани буюрсам, мен фақат бир инсонман», дедилар. Икрима: «Ёки шунга ўхшаш», деди. Ал-Маъқирий: «тўкилди», деди ва шубҳа қилмади.
وَحَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ، وَحَجَّاجُ بْنُ الشَّاعِرِ، قَالاَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، قَالَ قَالَ مَعْمَرٌ مَا رَأَيْتُ أَيُّوبَ اغْتَابَ أَحَدًا قَطُّ إِلاَّ عَبْدَ الْكَرِيمِ - يَعْنِي أَبَا أُمَيَّةَ - فَإِنَّهُ ذَكَرَهُ فَقَالَ رَحِمَهُ اللَّهُ كَانَ غَيْرَ ثِقَةٍ لَقَدْ سَأَلَنِي عَنْ حَدِيثٍ لِعِكْرِمَةَ ثُمَّ قَالَ سَمِعْتُ عِكْرِمَةَ .
Maʼmar ibn Roshid (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: «Men Ayyubning hech qachon birovni gʻiybat qilganini koʻrmadim — Abdulkarimdan, yaʼni Abu Umayyadan boshqa; uni zikr qilib: ‹Alloh unga rahmat qilsin, u ishonchli emas edi — u mendan Ikrimaning bir hadisini soʻragan edi, soʻng (uni rivoyat qilganda): «Ikrimadan eshitdim», dedi›, dedi».Маъмар ибн Рошид (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинади: «Мен Айюбнинг ҳеч қачон бировни ғийбат қилганини кўрмадим — Абдулкаримдан, яъни Абу Умайядан бошқа; уни зикр қилиб: ‹Аллоҳ унга раҳмат қилсин, у ишончли эмас эди — у мендан Икриманинг бир ҳадисини сўраган эди, сўнг (уни ривоят қилганда): «Икримадан эшитдим», деди›, деди».