حَدَّثَنَا مُعَاوِيَةُ بْنُ هِشَامٍ قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ أَبِي عَلِيٍّ الصَّيْقَلِ عَنْ قُثَمِ بْنِ تَمَّامٍ أَوْ تَمَّامِ بْنِ قُثَمٍ عَنْ أَبِيهِقَالَ أَتَيْنَا النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ مَا بَالُكُمْ تَأْتُونِي قُلْحًا لَا تَسَوَّكُونَ لَوْلَا أَنْ أَشُقَّ عَلَى أُمَّتِي لَفَرَضْتُ عَلَيْهِمْ السِّوَاكَ كَمَا فَرَضْتُ عَلَيْهِمْ الْوُضُوءَ
Tammomdan, u otasidan rivoyat qiladi. U dedi: Biz Nabiy ﷺning huzurlariga keldik. U zot: «Nega huzurimga tishlaringiz sargʻayib, misvok qilmagan holda kelasizlar? Agar ummatimga mashaqqat boʻlishidan qoʻrqmaganimda, ularga tahoratni farz qilganimdek, misvokni ham farz qilgan boʻlardim», dedilar.Таммомдан, у отасидан ривоят қилади. У деди: Биз Набий ﷺнинг ҳузурларига келдик. У зот: «Нега ҳузуримга тишларингиз сарғайиб, мисвок қилмаган ҳолда келасизлар? Агар умматимга машаққат бўлишидан қўрқмаганимда, уларга таҳоратни фарз қилганимдек, мисвокни ҳам фарз қилган бўлардим», дедилар.